بررسی تأثیر برنامه خودمدیریتی بر خودکارامدی، رفتارهای خودمراقبتی و وضعیت سلامت سالمندان مبتلا به نارسایی قلبی

هدف از این مطالعه تعیین تأثیر برنامه خودمدیریتی بر خودکارامدی، رفتارهای خودمراقبتی و وضعیت سلامت سالمندان مبتلا به نارسایی قلبی می باشد. این پژوهش یک کارازمایی بالینی موازی از نوع کاربردی است که درسال 1394 در بیمارستان 22 بهمن نیشابور بر روی 90 سالمند مبتلا به نارسایی قلبی صورت گرفته است. نمونه ها به صورت در دسترس از بین مراجعین به درمانگاه قلب که واجد شرایط ورود به مطالعه بودند، انتخاب و با انتصاب تصادفی و با استفاده از بلوک های تصادفی به دو گروه مداخله 1 (آزمون) و مداخله 2 (شاهد) تقسیم شدند. شرایط ورود به مطالعه شامل سن بالای 60 سال، کلاس 2 و 3 نارسایی قلب بر اساس تقسیم بندی انجمن قلب امریکا، نداشتن ناتوانی های حرکتی و معلولیت و تمایل داشتن برای شرکت در برنامه بود. ابزار گردآوری داده ها شامل فرم مشخصات دموگرافیک، پرسشنامه خودکارامدی قلبی، پرسشنامه اروپایی رفتارهای خودمراقبتی بیماران نارسایی قلبی و پرسشنامه وضعیت سلامت بیماران مبتلا به نارسایی قلب بود. مداخله شامل آموزش رو در رو و گروهی مطابق برنامه خودمدیریتی بیماری های مزمن دانشگاه استنفورد، به مدت 6 هفته، هر هفته یک جلسه 90 دقیقه ای بود. بعد از مداخله بیماران به وسیله تماس تلفنی در منزل و پرکردن چک لیست خودگزارش دهی پی گیری شدند. مداخله مشتمل بر ارائه اطلاعاتی در زمینه بیماری، تشخیص، درمان، رژیم غذایی، روش های حفظ انرژی و کنترل احساسات منفی و آرام سازی عضلانی و ورزش بود. پرسشنامه ها در سه مرحله قبل، بعد و دو ماه پس از مداخله تکمیل گردید. یافته ها با آزمون های آماری تجزیه و تحلیل گردید.

دولتی