بررسی اثر بخشی درمان اکسیژن باجریان بالا بر علائم بالینی و یافته های اسپیرومتری در حملات تشدید آسم

اهداف: هدف این مطالعه مقایسه درمان با اکسیژن جریان بالا و اکسیژن با جریان پایین در بیماران بستری با حمله حاد آسم در بخش اورژانس می باشد. طراحی: یک مطالعه آینده نگر از نوع آزمایشی دو سو کور طراحی شد نحوه انجام: بیماران به صورت تصادفی به ترتیب در دو گروه درمان با اکسیژن جریان بالا و گروه درمان با اکسیژن معمولی قرار می گیرند. هردو گروه سایر درمان های لازم برای حمله حادآسم را دریافت میکنند. متغیرهای پیامد قبل، 2 ساعت بعد و 24 ساعت بعد از اعمال مداخله ارزیابی می شوند. شرکت کنندگان ، شرایط ورود و خروج اصلی: کلیه بیماران با حمله حادآسم مراجعه کننده به اورژانس بیمارستان دکتر مسیح دانشوری در فاصله زمانی شروع طرح تا مدت دوازده ماه که ملاک پذیرش را داشته باشند وارد مطالعه می شوند. شرایط ورود: سابقه ابتلا به آسم و سن بین 18 تا 65 سال; عدم مصرف سیگار; باردارنباشد; عدم وجودآسم شغلی شرایط خروج: بیماران بسیار بد حال نیازمند به دریافت مراقبت در بخش های ویژه(آسم تهدید کننده حیات); ارتشاح در گرافی ریه ; نارسایی تنفسی هایپر کاپنیک مداخلات: گروه کنترل علاوه بر دریافت درمان دارویی استاندارد از اکسیژن با شدت جریان کمتر از 10 لیتر در دقیقه استفاده میکنند. گروه مداخله علاوه بر دریافت دارویی استاندارد از اکسیژن مرطوب شده با فلوی بیش از 10 لیتر در دقیقه استفاده می کنند. متغیرهای پیامد: میزان تنگی نفس بر اساس نمره بورگ ; علایم حیاتی شامل تعداد تنفس،تعداد ضربان قلب، فشارخون ودمای; اسپیرومتری ; پیک فلومتری آزمایش خون برای اندازه گیری گازهای خونی، شمارش سلولی, ایمونوگلوبینE و سطح اینترلوکینها

از محل طرح تحقیقاتی