اثر تمرین تناوبی شدید و مکمل زنجبیل بر سطوح سرمی مولکول چسبان بین سلولی محلول نوع 1، پروتئین جاذب شیمیایی مونوسیت ها نوع 1 و اینترلوکین 10 در زنان دارای اضافه وزن

اين یک مطالعه نیمه تجربی، تصادفی، کنترل شده دارای دارونما است. هدف بررسي اثر مکمل زنجبیل و تمرينات تناوبی شدید بر سطوح سرمی مولکول چسبان بین سلولی محلول نوع 1، پروتئین جاذب شیمیایی مونوسیت ها نوع 1 و اینترلوکین 10 در زنان داراي اضافه وزن است. بیست‌و‌چهار زن سالم و دارای معیارهای ورود (سن 20 تا 30 سال؛ دارا بودن شاخص توده بدنی بین 25 تا 9/29 کیلوگرم بر متر مربع) به طور تصادفی به سه گروه تخصیص می‌یابند. گروه‌ها شامل زنجبیل (8 نفر)، تمرین+زنجبیل (8 نفر) و تمرین+دارونما (8 نفر) می‌گردد. گروه‌ها به مدت 10 هفته به انجام تمرین تناوبی شدید (دویدن 40 متر سرعت رفت و برگشت، صبح ها از ساعت 8 تا 10) و مصرف روزانه زنجبیل (3 گرم قرص ومیگان زنجبیل تولید شده در شرکت دینه ایران، 1 گرم قبل از هر وعده بهمراه یک لیوان آب) یا دارونما (3 گرم قرص آرد نخودچی تولید شده در شرکت دینه ایران، 1 گرم قبل از هر وعده به همراه یک لیوان آب) خواهند پرداخت. در انتها، تاثیر مداخله بر روی مولکول چسبان بین سلولی محلول نوع 1، پروتئین جاذب شیمیایی مونوسیت ها نوع 1 و اینترلوکین 10 به عنوان متغیرهای پیامد اولیه و نیز بر روی فشار خون، درصد چربی بدن، حداکثر توان هوازی، شاخص‌های عملکردی و ساختاری قلبی و پروفایل لیپید به عنوان متغیرهای پیامد ثانویه بررسی می‌گردد. مشارکت کننده در صورت وجود بیماری قلبی عروقی؛ تنفسی؛ دیابت؛ فشار خون بالا؛ ارتوپدیک؛ سیگاری بودن؛ حاملگی؛ داشتن فعالیت بدنی منظم در 1 سال گذشته؛ و وجود اختلالات قاعدگی از مطالعه خارج می‌گردد.

محقق