مقایسه تأثیر تحریک جریان مستقیم از روی جمجمه(tDCS) روی شکنج تحتانی فرونتال(IFG) و شکنج فوقانی تمپورال(STG) راست و چپ بر صحت و سرعت نامیدن تصویر بیماران فارسی‌زبان مبتلا به زبان‌پریشی ناشی از سکتۀ ‌مغزی

ا اهداف: هدف از این پژوهش تعیین وضعیت تحریک بهینه برای هر یک از بیماران به صورت فردی و بررسی اثرات طولانی ‌مدت تحریک جریان مستقیم کرانیال در بهبود صحت و سرعت نامیدن بیماران دچار آفازی است. طراحی: این یک پژوهش تجربی و کارآزمایی بالینی غیر تصادفی است که با استفاده از طرح پیش آزمون پس آزمون، یک‌سوکور و متقاطع روی 16 بیمار مبتلا به آفازی ناشی از سکته مغزی نیمکره چپ طی دو فاز انجام خواهد شد. فاز اول به تعیین محل تحریک بهینه و دومی به مداخله اختصاص دارد. نحوه انجام: در فاز اول، برای تعیین محل تحریک بهینه، در طی 2 جلسه چهار وضعیت تحریکی مجزا روی هر یک از بیماران آزمایش می‌شود: تحریک آندی روی شکنج تحتانی فرونتال چپ، تحریک کاتدی روی شکنج تحتانی فرونتال راست، تحریک آندی روی شکنج فوقانی تمپورال چپ و تحریک کاتدی روی شکنج فوقانی تمپورال راست. وضعیتی به عنوان وضعیت تحریک بهینه انتخاب خواهد شد که پس از آن که صحت و سرعت نامیدن در مقایسه با وضعیت قبل از تحریک بیشتر باشد. شرکت کنندگان: در این پژوهش 16 بیمار مبتلا به آفازی ناشی از سکته مغزی نیمکره چپ، فاقد آپراکسی و دیزارتری وارد می‌شوند که 40 تا 85 سال سن داشته و دچار آنومی باشند. مداخلات: در فاز دوم، آزمودنی‌ها در 5 جلسه متوالی تحریک واقعی ( به مدت 20 دقیقه و با شدت 1 میلی‌آمپر) و 5 جلسه متوالی تحریک ساختگی (به فاصله 7 روز) شرکت خواهند کرد. متغیرهای پیامد اصلی: صحت و سرعت نامیدن تصویر قبل و بعد از درمان متغیرهای پیامد اولیه و حافظه، عملکرد اجرایی و شدت زبان‌پریشی قبل و بعد از درمان، متغیرهای پیامد ثانویه هستند.

معاونت تحقیقات و فناوری دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی