تاثیر تحریک فراجمجمه ای جریان مستقیم بر روی تعادل ایستایی در افراد مبتلا به استئوآرتریت زانو

بررسی اثر tDCS بر تعادل وضعیتی استاتیک در افراد مبتلا به استئوآرتریت زانو در حین ایستادن

این مطالعه یک کارآزمایی بالینی دوسوکور، متقاطع، تصادفی شاهددار ساختگی است. این پژوهش اثر tDCS بر پارامترهای تعادل وضعیتی استاتیک در افراد مبتلا به KOA خفیف تا متوسط را بررسی می‌کند. پارامترهای تعادل پوسچرال ایستا در حالت ایستادن با پای برهنه روی صفحه نیرو در شرایط چشم باز و بسته ارزیابی می شود.

این مطالعه یک کارآزمایی بالینی دوسوکور، متقاطع، تصادفی و شاهددار ساختگی است که در مرکز تحقیقات اسکلتی عضلانی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان انجام خواهد شد. شرکت کنندگان نسبت به نوع تحریک آگاه نیستند. یک محقق (ارزیابی کننده) که از شرایط تحریک (واقعی و ساختگی) بی اطلاع است، تعادل ایستا را در دو حالت چشم باز و بسته، قبل و بعد از مداخلات (واقعی و ساختگی) ارزیابی می کند.

معیارهای ورود: دامنه سنی بین 70-45 سال، وجود علائم رادیولوژیک استئوآرتیت زانو براساس معیار K-L برای شدتهای خفیف و متوسط، وجود درد و تندرنس در سمت داخلی زانو (دارای حداقل شدت 3)، توانایی راه رفتن بدون استفاده از وسیله کمکی. معیارهای خروج: هر گونه اختلال عصبی که بر تعادل تأثیر بگذارد، مصرف داروهایی که بر کنترل تعادل تأثیر می گذارد، سابقهای از آسیب یا جراحیهای پیشین در زانو، شکستگی هریک از مفاصل اندام تحتانی طی شش ماه اخیر، ضایعات عضلانی اسکلتی مادرزادی یا اکتسابی اندام تحتانی، وجود آرتریت التهابی، هرگونه منع مصرف tDCS مانند ایمپلنت سر، سابقه صرع/تشنج یا تومورهای مغزی و بارداری

هر شرکت‌کننده به‌طور تصادفی در معرض دو شرایط آزمایشی، شامل tDCS واقعی و tDCS ساختگی با یک دوره فاصله یک هفته‌ای قرار می‌گیرد.

تعادل ایستایی

این مطالعه، گروه کنترل ندارد. همه شرکت‌کنندگان به‌طور تصادفی در معرض هر دو شرایط تحریکی، شامل tDCS واقعی و tDCS ساختگی با یک دوره فاصله یک هفته‌ای قرار می‌گیرند. همه شرکت کنندگان برای دریافت tDCS واقعی و ساختگی به طور تصادفی (1:1) با استفاده از یک سیستم تصادفی سازی مبتنی بر وب (http://www.randomization.com) و بر اساس روش تصادفی بلوکی، که در آن اندازه بلوک 2 و تعداد بلوک ها 13 است، تخصیص داده می شوند. محققی که داوطلبان را با توجه به لیست تصادفی به گروه‌ها اختصاص می دهد، با محققی که درمان را انجام میدهد متفاوت است.

بیماران نسبت به نوع تحریک دریافتی، آگاه نیستند. محقق ارزیابی کننده تعادل استاتیک در دو وضعیت چشم باز وبسته، قبل و بعد از مداخله (واقعی و شم)، نسبت به نوع تحریک (واقعی و شم)، بی اطلاع است.