بررسی تأثیر روان درمانی فردی با محوریت خودکارآمدی بر کیفیت زندگی بیماران تالاسمی ماژور

این مطالعه با هدف تعیین تاثیر روان درمانی فردی با محوریت خودکارآمدی بر کیفیت زندگی بیماران تالاسمی ماژور صورت می گیرد. معیارهای اصلی ورود شامل ابتلا به تالاسمی ماژور؛ عدم مواجهه با رویدادهای استرس زای شدید در یکسال گذشته؛ داشتن حداقل سواد خواندن و نوشتن فارسی و سن بالاتر از 15 سال می باشد. معیارهای اصلی خروج عبارتند از: مواجهه با رویدادهای استرس زای شدید در طول مطالعه؛ فوت بیمار؛ عدم تمایل بیمار یا خانواده وی برای ادامه همکاری با پژوهشگر؛ تشدید بیماری. طراحي انجام مطالعه: کارازمایی بالینی(طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل).جمعيت مورد مطالعه: بیماران تالاسمی ماژور. حجم نمونه: 50 نفر. مداخله مورد مطالعه: پس از تخصیص تصادفی بیماران به دو گروه مداخله وکنترل، از روش روان درمانی فردی با محوریت خودکارآمدی به عنوان مداخله برای بیماران گروه مداخله استفاده می شود. تعداد جلسات شامل یک جلسه در هفته به مدت 8 هفته و مدت زمان هر جلسه 45 دقیقه می باشد. در اين جلسات آموزشی، محقق روش هاي شناسایی اضطراب، مقابله با استرس، مقابله های بین فردی، روش هاي کنترل اضطراب و مثبت نگری را به گروه مداخله آموزش مي دهد. در مورد بیماران گروه کنترل هیچگونه مداخله ای صورت نمی گیرد.زمان و پیامد اولیه یا پیامدهای مورد مطالعه: تغییرات کیفیت زندگی و خودکارامدی بیماران تالاسمی ماژور که از طریق پرسشنامه کیفیت زندگی و پرسشنامه خودکارامدی شرر در بدو پذیرش و یک ماه بعد از مداخله ارزیابی می شود.

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی یاسوج