مقایسه درمان ترکیبی با دفروکسامین و دفریپرون با مونوتراپی دفروکسامین یا دفریپرون در بیماران تالاسمیک دارای بیش باری آهن

(1) اهداف: هدف این مطالعه مقایسه درمان ترکیبی با دفروکسامین و دفریپرون با مونوتراپی دفروکسامین یا دفریپرون در بیماران بتا تالاسمیک دارای بیش باری آهن بود. (2) طراحی: این مطالعه یک کارآزمایی بالینی کنترل شده یک سوکور بود. (3) نحوه انجام: این مطالعه در بیمارستان مطهری شهر ارومیه انجام شده است. بیماران واجد شرایط بطور تصادفی یکی از درمان ¬های، دفروکسامین به تنهایی، دفریپرون به تنهایی و درمان ترکیبی با دفروکسامین و دفریپرون را دریافت کردند. (4) شرکت کنندگان شامل شرایط ورود و عدم ورود اصلی: این کارآزمایی بالینی بر روی 36 بیمار مبتلا به تالاسمی از هر دو جنس، دارای سن بیشتر از سه سال اجرا شده است. (5) مداخلات: بطور تصادفی 36 بیمار تالاسمیک در سه گروه یکی از درمان¬های زیر را دریافت کردند: 12 بیمار فقط با دفروکسامین (50 میلی گرم به ازای هر کیلو وزن بدن به مدت پنج روز درهفته) درمان شدند، 12 بیمار دیگر فقط دفریپرون را به تنهایی دریافت نمودند (روزانه 75 میلی گرم به ازای هر کیلو وزن بدن) و 12 بیمار هم درمان ترکیبی با دفروکسامین و دفریپرون را دریافت کردند (روزانه 75 میلی گرم دفریپرون به ازای هر کیلو وزن بدن به علاوه 50 میلی گرم دفروکسامی به ازای هر کیلو وزن بدن به مدت دو روز درهفته). (6) متغیر های پیامد اصلی: برای ارزیابی کارایی درمان سطح فریتین سرم با فاصله دو ماه از شروع درمان اندازه گیری شد. شمارش کامل سلول-های خونی در هر ویزیت ماهانه انجام شد و بررسی عملکرد کلیوی و کبدی هر سه ماه صورت گرفت.

دانشگاه علوم پزشکی ارومیه