تاثیر افزایش ضخامت آندومتر با مدروکسی پروژسترون استات در میزان حاملگی در زنان با شکست مکرر لانه گزینی

هدف مطالعه: بررسی تاثیر افزایش ضخامت آندومتر با مدروکسی پروژسترون استات در میزان حاملگی در زنان با ناباروری توجیه نشده یا شکست مکرر لانه گزینی. طراحی: کارآزمایی بالینی قبل و بعد بدون کورسازی. نحوه انجام: قبل از شروع مداخله، غلظت پروژسترون سرمی روز 21 سیکل قاعدگی ، FSH روز سوم، AMH وآزمایش گراویندکس جهت اطمینان از حامله نبودن و نیز سونوگرافی ترانس واژینال جهت تعیین ضخامت آندومتر انجام می شود. مدروکسی پروژسترون استات تجویز خواهد شد. سپس آزمایش گراویندکس و سونوگرافی ترانس واژینال جهت تعیین ضخامت آندومتر از بیماران به عمل خواهد آمد. در صورت مثبت بودن تست گراویندکس و تایید حاملگی آزمایشگاهی، دارو بتدریج قطع خواهد شد. 10 روز بعد سونوگرافی واژینال جهت رویت ساک حاملگی و قطب جنینی انجام می گردد. چنانچه نتیجه تست منفی باشد دریافت دارو به طور کامل قطع خواهد شد تا قاعدگی رخ دهد.جمعیت مورد مطالعه: زنان مبتلا به باروری توجیه نشده یا شکست مکرر لانه گزینی مراجعه کننده به کلینیک ها و مراکز درمان ناباروری وابسته به دانشگاه علوم پزشکی تبریز. معیارهای ورود: زنان 40-20 ساله؛ تمایل به شرکت در مطالعه؛ عدم حاملگی در حین اجرا (تایید با آزمایش گراویندکس)؛ ضخامت آندومتر کمتر یا مساوی 8 میلیمتر طبق سونوگرافی ترانس واژینال؛ سابقه حداقل یک سال ناباروری بدون علت مشخص یا سابقه 3 یا بیشتر از سه بار شکست مکرر لانه گزینی؛ آزمایش مایع منی سالم شوهر. معیارهای خروج: تصمیم به استفاده مجدد از روشهای کمک باروری؛ استفاده از داروهای هورمونی در یک ماه گذشته.؛ وجود بیماریهای ناتوان کننده تخمدان نظیر سندرم تخمدان پلی کیستیک (PCO). حجم نمونه: 23 نفر. مداخله مورد مطالعه: مدروکسی پروژسترون استات 5 میلی گرم خوراکی دو بار در روز از روز 16 قاعدگی بمدت 20 روز. پیامد اصلی: تعیین ضخامت آندومتر؛ تعیین میزان حاملگی؛ تعیین ارتباط ضخامت آندومتر با میزان حاملگی.

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی تبریز