كارآزمايي باليني مقايسه اثر سرترالين و دارونما بر كاهش سميت گوشي ناشي از سيسپلاتين در بيماران مبتلا به كانسر

هدف از اين مطالعه بررسي اثر پيشگيري كننده سرترالين بر روي اتوتوكسيسيتي سيس پلاتين ميباشد. تصادفي، یک سويه كور، كنترل با دارو نما، چند مركزي، مرحله سه كارآزمايي. تعداد 70 بيمار به روش مسدود کردن تصادفی به دو گروه تقسيم ميشوند. كرايترياي ورود به مطالعه: افراد مبتلا به كانسر كه كانديد دريافت سيسپلاتين ميباشند؛ رنج سني 20 تا 65 سال. كرايترياي خروج از مطالعه: مصرف ساير داروهاي اتوتوكسيك يا داروهايي كه با مصرف سرترالين يا سيسپلاتين تداخل دارد؛ كوموربيديتي همراه؛ بارداري يا شيردهي؛ سابقه راديوتراپي. براي گروه مورد همزمان با شروع سيسپلاتين سرترالين با دوز 25 ميلي گرم روزانه شروع و در صورت تحمل پس از سه روز به 50 ميلي گرم در روز افزايش مي يابد و دارو در طول دوره كموتراپي (3 ماه) ادامه مي يابد. براي گروه شاهد نيز پلاسبو به مدت سه ماه تجويز ميشود. بيماران قبل از شروع سيسپلاتين و پس از اتمام دوره دارو و دارونما تحت تيمپانواديومتري فركانس بالا و (Distortion product otoacoustic emissions (dpOAE قرار ميگيرند و نتايج میزان کاهش شنوایی (متغیر اولیه) وعوارض دارو (متغیر ثانویه) مورد تجزيه و تحليل آماري قرار ميگيرد.

محقق