مقایسه سه روش در بهبود تهویه با بگ و ماسک

در یک مطالعه یک سو کور ما 300 بیمار ASAclass I, II با Mallampati class (I, II)و سن بیشتر از 55 سال را در سه گروه وارد مطالعه کردیم. ما این فرضیه را که” جاگذاری گاز (هشت لایه ای 10 در 10 سانتیمتری چهار لا شده) در فضاهای بوکال بیماران بدون دندان باعث بهبود تهویه با بگ و ماسک نسبت به بیماران بدون دندانی که دندان مصنوعیشان از دهان خارج شده است یا در محل می ماند ” را بررسی کردیم. معیارهای خروج از مطالعه شامل:الف- بیمارانیکه NPOنمیباشند ب-افراد چاق ج- لوله معدي بيني دارند چ-بیمارانیکه انومالی در صورت داشته باشند د- ازنظر تقسيم بندي مالامپتي (Mallampati) رده (IV, III (Class باشند ه- ريش وسبیل بلند داشته باشند و- سابقه خرخر كردن داشته باشند. دندانهای مصنوعی هر دو گروه قبل از ورود به اتاق عمل از دهان خارج گردید. پس از القاء بیهوشی در هر سه گروه، در گروه G در هر فضاي بوكال يكعدد گاز تا شده و يك راه هوايي با اندازه مناسب مابين گازها قرار داده شد. در کروه D دندانهای مصنوعی و راه هوائی در محل گذاشته شدند و در گروه C(شاهد) بدون قرار دادن گاز، يك راه هوايي با اندازه مناسب قرار داده شد. سپس هر سه گروه توسط بگ و ماسک تهویه شدند. موفقيت تهویه توسط بگ و ماسک بصورت افزايش ETCO2 تا بيش از mmHg 2o و برگشت آن به خط پايه Base Line با FGF=3 Lit/min و فشار دريچه APL برابر با 20 cmH2O درنظر گرفته شد.

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشكي تبريز