بررسی کارآزمایی بالینی اثر بخشی ریتوکسیماب (زیتوکس) دربهبود سفتی پوست و وضعیت ریوی بیماران مبتلا به اسکلروز سیستمیک منتشر با درگیری گسترده پوستی بیمارستان شریعتی سال 1394

بیماری اسکلرودرمی یک بیماری مزمن با افزایش فیبروز پوستی و ریوی است. درمانهایی که در حال حاضر مورد استفاده قرار می گیرند اثرات محدودی در بهبود سفتی پوست دارند. این بیماری یک بیماری ناتوان کننده است و نیاز به داروهای جدید و کارآمدتر در درمان آن محسوس می باشد. پاتوژنز بیماری اسکلرودرمی هنوز به طور کامل مشخص نشده است اما اختلالات رده سلولهای B که با تولید انتی بادی و هیپرگاماگلوبینمی و هیپراکتیویتی پلی کلونال سلول B مشخص می شود به نظر میرسد نقش مهمی در این بیماری داشته باشد. ریتوکسیماب یک مونو کلونال آنتی بادی بر علیه CD20 می باشد که باعث کاهش سطح سلولهای B محیطی می شود. ریتوکسیماب در سایر بیماری های اتوایمیون مانند لوپوس و واسکولیتها مصرف شده است و عوارض جانبی محدودی داشته است. با توجه به نتایج مطالعات که امکان اثربخشی ریتوکسیماب در بیماران اسکلرودرمی را مطرح کردند بر آن شدیم اثربخشی این دارو را بر روی سفتی پوست و وضعیت ریوی بیماران مطالعه کنیم. علت بررسی مجدد اثر ریتوکسیماب به دلایل زیر بود: در این مطالعه از داروی بیوسیملار ریتوکسیماب تولید کشور ایران با نام زیتوکس استفاده خواهد شد؛ مطالعه اثر بخشی داروی ریتوکسیماب در جمعیت ایرانی بررسی نشده بوده است؛ نتایج کارآزمایی های اولیه انجام شده که تعداد آن نیز بسیار محدود است متناقض بوده است و در پاره ای مطالعات اثربخشی دیده شده و در پاره ای اثری نداشته است؛ علاوه بر رودنان در این مطالعه بررسی ریوی و شدت و فعالیت بیماری نیز اندازه گیری می شود.

محقق