اثربخشی آموزش فرزند پروری ذهن آگاهانه بر استرس فرزند پروری والدین، نشانه های بالینی و خودکارآمدی کودکان مبتلا به اختلال بیش فعالی و کمبود توجه

(1) هدف: هدف این مطالعه بررسی اثر بخشی آموزش فرزند پروری ذهن آگاهانه بر استرس فرزند پروری والدین، نشانه های بالینی و خودکارآمدی کودکان مبتلا به اختلال بیش فعالی و کمبود توجه می باشد. (2) طراحی: این مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی شده با دو گروه (مداخله و کنترل) در سه فاز (پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری) می باشد. (3) نحوه انجام: 60 کودک با تشخیص بیش فعالی- کمبود توجه همراه با مادرشان، بر اساس معیارهای ورود و خروج انتخاب می شوند. به صورت تصادفی در دو گروه (آموزش فرزند پروری ذهن آگاهانه و کنترل) قرار می گیرند. شرکت کنندگان هر دو گروه دارو درمانی (ریتالین یا رسپریدون) را دریافت می کنند. هر دو گروه پرسشنامه های سوانسون، نولان و پلهام، فرم نمره گذاری والد، پرسشنامه خودکارآمدی کودکان و فرم کوتاه پرسشنامه استرس فرزند پروری را در سه مرحله پیش از مداخله، پس از مداخله و دوره پیگیری دو ماه پس از مداخله تکمیل خواهند کرد. مداخله بر روی مادران دارای فرزند با تشخیص بیش فعالی-کمبود توجه به مدت 8 جلسه صورت می گیرد. اطلاعات با استفاده از نرم افزار اس پی اس اس 21 و با استفاده از تحلیل کوواریانس تجزیه و تحلیل خواهد شد. (4)معیارهای ورود: کودکان دارای تشخیص بیش فعالی- کمبود توجه با استفاده از تشخیص روانپزشک، سن 7-12، دریافت دارو درمانی منظم با استفاده از رسپریدون یا ریتالین، حداقل تحصیلات مادر دیپلم. معیارهای خروج: کودک یا والد دارای تشخیص ناتوانایی عقلانی باشند، اختلالات همزمان بای پولار یا سایکوز، دریافت دارو درمانی بصورت نامنظم. (5) مداخله: مداخله شامل 8 جلسه (هر جلسه 90 دقیقه) آموزش فرزند پروری ذهن بر اساس پروتکل کاباتزین برای گروه مداخله. گروه کنترل هیچ گونه درمان روان شناختی دریافت نمی کند. (6)متغیرهای پیامد اصلی: متغیرهای پیامد اصلی شامل استرس فرزند پروری والدین، نشانه های بالینی و خودکارآمدی کودکان.

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی و خدمات درمانی کاشان