مقايسه بروز تجمعي بيداري حين بي هوشي در دو روش بي هوشي عمومي با گاز ايزوفلوران و بي هوشي با تركيب پروپوفول و آلفنتانيل

اهداف مطالعه: باهدف شناخت روش بهتر و عارضه بيداري كمتر در بیماران، ميزان بيداري حين عمل در دو روش بی‌هوشی با گاز ايزوفلوران و روش تزريقي تركيب پروپوفول و آلفنتانيل بررسي می‌گردد. طراحی مطالعه: تصادفي دو سو كور برای بیماران و پژوهشگران. بدون کنترل دارو نما و تک کار آزمایی. نحوه انجام مطالعه: همه بيماران با شرایط یکسان القاي بی‌هوشی عمومي و ونتيلاتور قرار می‌گیرد. در دو گروه، دو داروی متفاوت جهت حفظ ادامه بیهوشی داده می‌شود. افراد در دو مرحله تحت بررسي قرار می‌گیرند. جهت بررسي وجود بيداري حين بی‌هوشی، سؤالات استاندارد برایس و همكارانش توسط افرادی که از نوع داروی مصرفی اطلاع ندارند پرسیده می‌شود. شرایط عمده ورود به مطالعه: بیماران داوطلب اعمال جراحی گروه سني 16 تا 70 سال. شرایط عمده خروج از مطالعه: بيماراني كه قبل از بی‌هوشی؛ قادر به تكلم نباشند؛ بيماراني كه بعد از بی‌هوشی در اتاق بهبودي قادر به صحبت كردن نباشند؛ بيماران خيلي بد حال كه با شك و اغماء به اتاق عمل آورده می‌شوند؛ بيماراني كه مدت اقامت آن‌ها بعد از عمل در بيمارستان كمتر از 4 ساعت باشد؛ بیماران اعصاب و روان و آن‌هایی که داروهای اعصاب و روان مصرف می‌کنند. حجم نمونه: دو گروه 200 نفری. مداخلات: در یک گروه گاز ايزوفلوران و در گروه دوم تركيب پروپوفول به و آلفنتانيل به صورت انفوزيون جهت حفظ ادامه بی‌هوشی دریافت می‌کنند. زمان مداخله: پس از القاي بی‌هوشی عمومي و ونتيلاتور در اتاق عمل. متغیرهای پیامد اصلی: بيداري حين عمل به عنوان متغیر مستقل پیوسته و داروها به عنوان متغیر مستقل اسمی.

دانشگاه علوم پزشکی شیراز(واحد بین الملل)