تاثیر برنامه آموزش به بیمار بر اساس مدل سازگاری روی بر کیفیت زندگی بیماران مبتلا به نارسایی قلبی

هدف مطالعه حاضر تعیین تاثیر برنامه آموزشی بر اساس مدل سازگاری روی بر کیفیت زندگی بیماران نارسایی قلبی می باشد. این مطالعه یک کارآزمایی بالینی یک سو کور می باشد. نمونه گیری به صورت مبتنی بر هدف و بر اساس معیارهای ورود بوده، سپس به صورت تصادفی بلوکه شده به دو گروه تخصیص می یابند. معیارهای ورود: تائید تشخیص نارسایی قلب با توجه به شواهد بالینی و آزمایشگاهی توسط پزشک متخصص حداقل 6 ماه قبل از مطالعه و بیمار طبق انجمن قلب آمریکا، نارسایی قلبی کلاس 1، 2 و 3 داشته باشند؛ کسر جهشی 40 درصد و کمتر از 40 درصد؛ عدم اختلال روانی و برخورداری از شنوایی، بینایی و قدرت ذهنی معمولی که وی را قادر به برقراری ارتباط کند؛ سن بین 18 تا 65 سال؛ عدم ابتلا به سایر بیماری های مزمن مانند نارسایی کلیه یا کبد، بیماری های مزمن انسدادی ریه، اختلالات عصبی- حرکتی و ... (به غیر از دیابت)؛ داشتن امکان دسترسی و کنترل آنها؛ قادر به راه رفتن باشند؛ بیمارانی که از سایر مراکز چنین آموزشی دریافت نکرده اند. معیارهای خروج؛ در صورتی که افراد به هر دلیل حاضر به شرکت در جلسات نباشند؛ مهاجرت از محل پژوهش در طول دوره پژوهش؛ بیمارانی که بیش از دو جلسه در آموزش شرکت نکنند. در این مطالعه 38 بیمار مبتلا به نارسایی قلبی تحت مداخله آموزش گروهی بر اساس مدل سازگاری روی طی یک ماه قرار خواهند گرفت و از ابتدای دوره مداخله تا یک ماه پس از آموزش گروهی، آموزش انفرادی بر اساس رفتارهای ناسازگار بصورت تلفنی و حضوری نیز دریافت خواهند کرد و 38 بیمار دیگر آموزش های روتین دریافت خواهند کرد و یک ماه بعد از مداخله کیفیت زندگی در هر دو گروه بر اساس پرسشنامه روی و پرسشنامه مینه سوتا اندازه گیری خواهد شد.

دانشگاه علوم پزشکی اهواز