اثر پرگابالین به عنوان درمان کمکی در پروستاتیت مزمن غیر باکتریال

هدف از مطالعه: بررسی اثر پرگابالین به عنوان درمان کمکی در پروستاتیت مزمن غیر باکتریال. طراحی: کارزآزمایی بالینی تصادفی شده به وسیله بلوک های تصادفی دو نفره و دو سو کور شده می باشد. جمعیت مورد مطالعه: مردان مبتلا به پروستاتیت مزمن غیر باکتریال. معیارهای ورود: محدودۀ سنی حداقل 18 سال؛ نداشتن سابقۀ بیماری های شناخته شدۀ ادراری دیگر مثل سنگ، مثانۀ نوروژنیک، عفونت های ادراری؛ نداشتن سابقۀ بیماری های زمینه ای مهم مثل سیروز، نارسایی کلیه، دیابت، فشار خون و...؛ طبیعی بودن آزمایش های ادرار، FBS و کراتینین؛ طبیعی بودن معاینۀ نورولوژیک اولیه از نظر حس ناحیۀ پرینه، اندام تحتانی، رفلکس های اندام تحتانی و رفلکس بولبوکاورنوس؛ عدم مصرف داروهای دیگر؛ عدم وجود علائم واضح سایکولوژیک؛ داشتن معیار های ماژور پروستاتیت مزمن؛ عدم حساسیت به داروهای ضد تشنج، پرگابالین، تیازولیدیندیون ها و سایر داروهای ضد دیابت. معیارهای خروج: عدم تمایل بیمار به ادامۀ شرکت در مطالعه؛ بروز عوارض غیرقابل تحمل از هر یک از داروهای مصرفی. حجم نمونه: 288 نفر. مداخله مورد مطالعه: قرص ترازوسین 2 میلی گرم و کپسول پره گابالین 50 میلی گرم یک بار در روز برای هفته اول و سپس کپسول پره گابالین 100میلی گرم یک بار در روز به مدت 6 هفته. پیامد مورد مطالعه: بررسی و مقایسه میزان درد، علایم ادراری، کیفیت زندگی و عوارض دارویی بر اساس سیستم امتیازدهیNIH-CPSI در دو گروه کنترل و مداخله.

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی اراک