مقایسه بیهوشی وریدی باپروپوفل وبیهوشی استنشاقی باایزوفلوران درمیزان دردبعدازعمل جراحی فتق اینگویینال

هدف از انجام اين مطالعه مقايسه بيهوشي وريدي با پروپوفول و بي هوشي استنشاقي با ايزوفلوران در ميزان درد بعد از عمل در جراحي فتق اينگوئينال مي باشد. كارآزمايي باليني دوسوكور تعداد 100 بيمار که كانديد جراحي الكتيو فتق اينگوئينال مي باشند . قبل از القای بیهوشی علایم حیاتی شامل ضربان قلب، فشار خون سیستولیک و دیاستولیک و درصد اشباع اکسیژن شریانی اندازه گیری مي شود. داروی میدازولام 5/0 mg/kg و فنتانیل µg/kg 1 به عنوان پیش دارو به تمام بیماران تزریق شد. در هردو گروه القای بیهوشی با پروپوفل 2 mg/kg و لوله گذاری داخل نای با تزریق 5/0mg/kg آتروکوریوم وریدی صورت گرفته است. سپس بيماران به صورت تصادفي توسط متخصص بيهوشي به دو گروه مساوي تقسيم مي شوند. در گروه اول جهت نگهداري بيهوشي پرووفول با دوز 100 ميكروگرم به ازاي وزن بدن در دقيقه تجويز شده و در گروه دوم جهت حفظ بيهوشي از 1 MAC ايزوفلوران استفاده شد. مدت زمان انتوباسیون و ریکاوری در دو گروه ثبت مي گردد. ميزان درد بيمار به محض برگشت كامل هوشياري در اتاق ريكاوري(زمان صفر) و پس از انتقال بيمار به بخش تا 6 ساعت ( هر 2 ساعت) بر اساس مقياسVAS انجام حواهد گرفت. علایم حیاتی بیمار نیز در زمان صفر اندازه گیری می شود. شيوع تهوع و استفراغ و لرز بيماران طي اين مدت ثبت مي گردد. در دوره بعد از عمل تا 6 ساعت در صورت VAS بالاتر از 3 میزان 75 میلی گرم شیاف دیکلوفناک تجویز شده و مقدار داروی دیکلوفناک تجویز شده ثبت می گردد.

دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی اراک