مقایسه بین خود مدل دهی ویدیویی; مدل دهی ویدیویی توسط دیگران و مدل دهی توسط مربی بر مهارت نامیدن بیماران آفازی مزمن

هدف این مطالعه مقایسه انواع مختلف روش های مدل دهی (مدل دهی ویدیویی توسط خود فرد، مدل دهی ویدیویی توسط دیگران و مدل دهی توسط درمانگر) بر مهارت نامیدن بیماران آفازی مزمن می باشد.

ما یک آزمایش بالینی با چهار بیمار آفازی انجام می دهیم.

محل انجام تمامی جلسات ارزیابی و مداخله در کلینیک های درمان گفتار و زبان دانشگاه سمنان است.تست نامیدن سه بار قبل از شروع مداخله، سه بار در حین مداخله و سه بار در دوره پیگیری انجام می شود.

معیارهای ورود: محدوده سنی بین 40 تا 65; آفازی ناشی از سکته مغزی و وجود نقص نامیدن. معیارهای خروج: سابقه سواستفاده دارویی در طی 6 ماه گذشته و سکته مجدد.

ما از یک طرح تک موردی برای چهار نفر آفازی مزمن، که 22.5ساعت درمان نامیدن را در طی سه هفته دریافت می کنند، استفاده می کنیم. ما 45 تصویر را به عنوان آیتم های آموزشی ( 15با رویکرد مدل دهی ویدیویی توسط خود فرد، 15تا برای مدل دهی ویدیویی توسط دیگران و 15تا برای مدل دهی توسط درمانگر) و 45تصویر را برای تعمیم استفاده می کنیم. در هر جلسه مداخله همه ی سه نوع مداخله تمرین می شود و 50 دقیقه زمان برای هر نوع مصرف می شود. همه ی پاسخ های بیمار از نظر دقت و سرعت امتیاز دهی می شود. ما از تست نامیدن برای بررسی تاثیر مداخله استفاده می کنیم. تست نامیدن در سه فاز جمع آوری می شود: قبل از درمان (3 هفته); حین درمان(3هفته); و پیگیری(3 هفته). به منظور مقایسه این روشها، ما نمره تست نامیدن انها را بررسی می کنیم.در این مطالعه از دارو استفاده نمی شود.

مهارت نامیدن

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی سمنان