اثر پروبیوتیک در پیشگیری از عدم تحمل تغذیه در نوزادان زیر 1500 گرم

هدف از انجام این مطالعه تعیین اثر پروبیوتیک خوراکی در پیشگیری از عدم تحمل تغذیه در نوزادان زیر 1500 گرم می باشد. این مطالعه یک کارازمایی بالینی است که بصورت دوسوکور انجام میشود. 60 نوزاد با وزن تولد زیر 1500 گرم که نیاز به مراقبت در بخش ویژه نوزادان دارند به این مطالعه وارد می شوند. نوزادان بطور تصادفی به دو گروه درمانی و کنترل تقسیم می شوند. نوزادان مبتلا به انسداد دستگاه گوارش، بیماری مادرزادی قلب، انومالیهای مادرزادی و مرگ در 72 ساعت اول زندگی و اگر مادر مکمل پروبیوتیک گرفته باشد و نوزادان شیر خشک خوار از مطالعه کنار گذاشته می شوند. نوزادانی که شرایط ورود به مطالعه را دارند با خروج کارتهای سفید و زرد از کیسه سربسته به دو گروه درمانی و کنترل تقسیم می شوند. در گروه درمان با رسیدن حجم تغذیه نوزاد به 5 میلی لیتر به ازای هر کیلوگرم وزن بدن در روز، پروبیوتیک خوراکی 4 قطره روزانه در نوزادان 1000 تا 1500 گرم و 2 قطره روزانه در نوزادان زیر 1000 گرم که به شیر مادر اضافه می شود و هر 12 ساعت تجویز می شود تا زمانیکه تحمل خوراکی تکمیل گردد(120 تا 160 میلی لیتر به ازای هر کیلوگرم وزن بدن). در گروه کنترل درمان بیماری زمینه ای انجام خواهد شد. در هر روز 20 تا 30 میلی لیتر به ازای هر کیلو گرم وزن بدن شیر افزایش داده می شود. تشخیص عدم تحمل تغذیه و انتروکولیت نکروزان و شدت ان به صورت زیر انجام می شود: مرحله یک(شک به انتروکولیت): علایم و نشانه های ان عبارت است از اپنه، لتارژی، مدفوع خونی، دیستانسیون شکم، ناپایداری درجه حرارت، باقیمانده معده، فقدان شواهد رادیولوژیک مرحله دو. (انتروکولیت ثابت شده): نشانه های مرحله یک بعلاوه ترومبوسیتوپنی با یا بدون اسیدوز متابولیک و تنفسی، انعقاد منتشر داخل عروقی، تندرنس شکم و وجود پنوماتوزیس یا گاز در ورید پورت. مرحله سه(انتروکولیت پیشرفته): علایم مرحله دو بعلاوه هایپوتنشن، برادیکاردی، اپنه شدید، اسیدوز متابولیک و تنفسی، انعقاد منتشر داخل عروقی، تندرنس واضح شکمی، نوتروپنی و نوموپریتوین. بعد از جمع اوری اطلاعات، ابتلا به دیستانسیون شکم، استفراغ و باقیمانده معده وزمان رسیدن به تغذیه خوراکی و مدت زمان بستری و مرگ و میر در دو گروه با هم مقایسه می شوند.

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی بابل