کارآزمایی بالینی مقایسه تاثیر مکمل ویتامین دی بر پیامدهای روش کمک باروری در زنان نابارور

اهداف: بررسی تاثیر مصرف مکمل ویتامین دی بر فاکتورهای تخمدانی، کیفیت آندومتر و میزان دستیابی به حاملگی بیوشیمیایی و کلینیکال. طراحی: یک مطالعه تصادفی، دوسوکور (برای شرکت کنندگان و پرسشگر)، کنترل شده با دارونما، تک مرکزی. روش انجام: شرایط ورود به مطالعه: زنان سنین 18 تا 38 سال ؛ ناباروری اولیه ؛ ناباروری با علت زنانه و علت ناشناخته و تایید شده در پرونده توسط متخصص زنان ؛ استفاده از پروتکل تنظیم کاهشی تخمدان (بلند مدت) و سپس تحریک تخمک گذاری ؛ عدم مصرف مکمل های حاوي ويتامينD قبل از زمان تحقيق ؛ نداشتن اختلالات اندوکرین شناخته شده مثل سندرم کوشینگ، هایپر یا هایپوتیروئیدی، هایپرپرولاکتینمی ؛ نداشتن بیماریهای کبدی، کلیوی و قلبی ؛ شاخص توده بدنی کمتر و مساوی 30 کیلوگرم بر مترمربع و یا بیشتر و مساوی 18.9 کیلوگرم بر متر مربع ؛ نداشتن علائم کلینیکال کمبود ویتامین دی مانند استئومالاسی، آرتروز،درد مفاصل و استخوان و آرتریت روماتوئید ؛ عدم مصرف داروهایی مانند فنی توئین، فنوباربیتال، کاربامازپین، ایزونیازید، تئوفیلین و ریفامپین که میتوانند بر روی متابولیسم ویتامین دی تأثیر گذارند ؛ عدم وجود نقایص رحمی مادرزادی یا اکتسابی غیرقابل اصلاح ؛ عدم وجود اندومتریوزیس. شرایط خروج از مطالعه : استفاده از رحم اجاره ای ؛ استفاده از تخمک اهدایی ؛ عدم تمایل به ادامه همکاری در مطالعه ؛ توقف درمان ناباروری به علت دیده نشدن فولیکول قابل برداشت بعد از تزریق هورمون گنادوتروپین. حجم کل نمونه:85 مورد. 42 مورد در گروه مداخله و 43 مورد در گروه کنترل. مداخله: هر هفته 50000 واحد ویتامین دی به صورت کپسول های ژلاتینی به مدت 6 هفته به گروه مداخله داده می شود. هر هفته یک عدد دارونما به مدت 6 هفته به گروه کنترل داده می شود. پیامد: بهبود در تعداد تخمک ها، کیفیت جنین ها، کیفیت اندومتر و میزان بروز بارداری کلینیکال و بیوشیمیایی.

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان