کارآزمایی بالینی مقایسه اثرات تابش طولانی مدت دو طرفه قشر پیش‌پیشانی آندی، کاتدی، و شم تحریک جریان مستقیم فراقشری بر روی عوارض وزوز در بیماران مبتلا به وزوز مزمن آدیوپاتیک مقاوم به درمان دارویی

هدف کارآزمایی بالینی دوسر کور حاضر بررسی مقایسه ای اثرات درمانی تابش دو طرفه پیش‌پیشانی آندی، کاتدی، و پلاسبو تحریک فراقشری جریان مستقیم بر روی وزوز مزمن آدیوپاتیک و مقاوم به درمان دارویی است. هفتاد و پنج بیمار مرد و زن (18 تا 70 ساله) با وزوز مزمن آدیوپاتیک مقاوم به درمان دارویی به طور تصادفی به سه گروه تابش آندی، کاتدی، و شم ( هر گروه 25 نفر) تقسیم می شوند. معیارهای ورود عبارتند از وزوز آدیوپاتیک مزمن به مدت بیشتر از شش ماه، مقاوم به درمان دارویی. معیارهای خروج عبارتند از سابقه حملات تشنجی، فشار خون بالا، وجود ضربان ساز، تروما مغزی و بیماریهای روانی شدید. تحریک آندی شامل تابش روزانه یک جلسه ( 2 میلی آمپر برای 20 دقیقه با الکترود با سطح 35 سانتی‌مترمربع )، 5 روز متوالی در هر هفته و برای دو هفته متوالی (10 جلسه)دریافت می‌کنند. الکترود آند در سمت چپ قشر پیش پیشانی جانبی-خلفی و الکترود کاتد در سمت راست این قشر قرار می گیرد. تابش کاتدی شامل پروتکل تابش یکسان با تابش آندی بوده اما الکترود آند در سمت راست قشر پیش پیشانی جانبی-خلفی و الکترود کاتد در سمت چپ این قشر قرار می گیرد. در تابش شم مونتاژ الکترودها همانند تابش آندی است اما دستگاه تابش تنها به مدت 40 تا 50 ثانیه اول روشن است و بعد از آن بدون اینکه بیمار متوجه شود خاموش می‌شود. متغیر اولیه شامل نمره پرسشنامه هندی کاپ وزوز (THI) است که قبل از شروع تابش، بعد از آخرین جلسه تابش (یک ساعت بعد از اتمام تابش) و همچنین یک ماه بعد از اتمام آخرین تابش محاسبه می‌شود. متغیر ثانویه میزان بلندی وزوز و میزان ناراحتی ناشی از آن است که با مقیاس عددی ارزیابی (0 تا 10) محاسبه می‌شود. این ارزیابی قبل و بعد از هر جلسه تابش (5 دقیقه بعد از اتمام تابش)، یک هفته و یک ماه بعد از اتمام آخرین جلسه تابش محاسبه می‌شود. میزان اثرات درمانی درون گروهی و بین گروهی مقایسه می شود.

دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز (u-94187)