مقايسه اثر آماده سازي محل ايمپلنت توسط پيزوسرجري و دريلينگ معمولي بر روي ميزان درد بيمار بعد از پروسه جراحي و مقايسه تاثير روش هاي مذكور بر ثبات و تحليل اطراف ايمپلنت در يك دوره 5 ماهه پيگيري

30 بیمار نیازمند درمان ایمپلنت در دو کوادرانت مقابل برای این مطالعه انتخاب شدند .ناحیه استئوتومی ایمپلنت در نیمی از بیماران با دریل های معموا استئوتومی و در نیمی از بیماران با استفاده از پیزوسرجری آماده سازی می شود.تمامی جراحی ها توسط یک قرد انجام می شود. پس از جایگذاری ایمپلنت به تمامی بیماران رژیم دارویی یکسانی داده می شود و درد پس از عمل با استفاده از VAS در روزهای 1، 3 و 10 پس از جراحی اندازه گیری می شود. ثبات ایمپلنت ها نیز با استفاده از دستگاه Osstell Mentor در بیس لاین و پس از 90 و 150 روز اندازه گیری می شود .ارزیابی رادیوگرافی با تکنین موازی در بیس لاین و پس از 5 ماه انجام می شود. فاصله بین شولدر ایمپلنت و فوقانی ترین نقظه تماس ایمپلنت- استخوان در دو زمان مذکور اندازه گیری شده و به عنوان میزان تحلیل استخوان مارژینال در نظر گرفته می شود. در نهایت مقادیر بدست آمده از هر سه پارامتر در هر دو گروه با هم مقایسه می شوند

دانشگاه علوم پزشکی همدان