بررسی تاثیر بیوفیدبک درمانی در درمان دیسفاژی مزمن در بیماران مبتلا به سکته مغزی

(1) اهداف: هدف ما در این مطالعه، تعیین اثر بیوفیدبک در بهبود دیسفاژی مزمن در بیماران مبتلا به سکته مغزی می باشد. (2) طراحی: این مطالعه در یک گروه به صورت قبل و بعد از درمان، بدون کنترل با دارونما، تک مرکزی و در مرحله دو کارآزمایی بالینی انجام می شود. (3) نحوه انجام: جمعیت مورد مطالعه بیماران مبتلا به دیسفاژی هستند که از طریق اطلاع رسانی انجام شده به درمانگاه طب فیزیکی و توانبخشی بیمارستان فیروزگر مراجعه می کنند. حجم نمونه مورد بررسی 16 نفر می باشد. (4) شرکت کنندگان شامل شرایط ورود و خروج اصلی شرکت کنندگان: معیارهای ورود شامل بیماران دیسفاژی مزمن ناشی از سکته مغزی و معیار های خروج از مطالعه، عدم هوشیاری و یا همکاری نامناسب است. (5) مداخلات: بیماران به مدت 10 جلسه تحت بیوفیدبک درمانی قرار می گیرند. برای انجام بیوفیدبک درمانی الکترودهای دستگاه در زیر چانه، بین مندیبل و هایوئید در جلو گردن نصب شده و سپس از بیماران خواسته می شود تا مانور Mendelsohn را انجام دهند. قبل از جلسات اول, پنجم و دهم، بیماران از نظر توانایی بلع آب و مواد غذایی مشخص، تحت بررسی قرار می گیرد و در چارت مربوطه ثبت می شود. بیماران پس از یک ماه از اتمام دوره درمان، تحت پیگیری قرار می گیرند. (6) متغیر های پیامد اصلی: پیامد اصلی در این مطالعه، میانگین نمره(Functional Outcome Intake Scale (FOIS و میزان انقباض عضلات ساب منتال است که قبل از درمان، بلافاصله و یک ماه بعد از اتمام جلسات اندازه گیری می شود.

دانشگاه علوم پزشکی ایران