بررسی اثرعمل هموروییدوپکسی با استاپلر بر کنترل مدفوعی در بیماران مبتلا به همورویید

اهداف: موثر بودن و قابل اطمینان بودن استاپلر هموروییدوپکسی بر بی اختیاری طراحی: مشاهده ای, کوهورت, اینده نگر نحوه انجام: بیماران از نظر بی اختیاری 3 ماه پس از انجام استاپلر هموروییدوپکسی با انال مانومتری و اسکور وکسنر مورد بررسی قرار خواهند گرفت. شرایط ورود: بیماران با همورویید گراد 3 یا 4 ویا پرولاپس رکتوم که تحت انجام استاپلر هموروییدوپکسی قرار خواهند گرفت. شرایط خروج: بیماران جوانتر از 18 یا مسن تر از 80, سابقه بی اختیاری, دیابت ملیتوس و بیماریهای نورولوژیک مداخلات: بیماران تحت عمل استاپلر هموروییدوپکسی قرار خواهند گرفت. متغیر ها: بی اختیاری, مانومتری, اسکور وکسنر, زمان عمل, خونریزی, محل لاین استاپلر همورویید از شایع ترین بیماریهای خوش خیم انورکتال است که روش های درمانی متفاوتی دارد. هموروییدوپکسی با استاپلر یکی از روشهای درمانی جدید است. این روش درمانی درد و ترشح کمتری نسبت به روش های سنتی دارد و علاوه بر این مدت زمان استراحت بیماران نیز کاهش می یابد. عواض ان قابل مقایسه با هموروییدکتومی میباشد و بیماران رضایت بیشتری دارند. در این مطالعه بیماران مراجعه کننده با هموروییدهای درجه 3و 4 یا بیماران با رکتال پرولاپس تحت عمل استاپلر هموروییدوپکسی قرار خواهند گرفت. هدف اصلی برآورد درصد عارضه بی اختیاری مدفوع بعد از عمل جراحی هموروییدوپکسی با استاپلر خواهد بود. بیماران قبل از عمل جراحی و سه ماه بعد از عمل جراحی مورد بررسی مانومتری کانال مقعدی و همچنین سیستم درجه بندی Wexner قرار خواهند گرفت.

دانشگاه علوم پزشکی شیراز