مقایسه اثر جریان اینترفرنشیال به تنهایی و به همراه ورزش درمانی بر بیماران مبتلا به ساییدگی زانو

مقدمه: زانو درد یکی از شایعترین دردهای اسکلتی- عضلانی بدن است. استئوآرتریت زانو شایعترین علت ناتوانی های مزمن در میان کهنسالان در سطح جهان است. برای درمان استئوآرتریت زانو روش های مختلفی پیشنهاد می شود و در مطالعه ی حاضر دو روش اینترفرنشیال و ورزش درمانی با هم مقایسه شده است. مواد و روش کار: این تحقیق برروی32 بیمار مبتلا به استئوآرتریت زانو با مدت زانودرد بیش از 6 ماه انجام شد. نحوه ی نمونه گیری از نوع آسان بود. بیماران به صورت تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. گروه1 اینترفرنشیال و ورزش درمانی و گروه2 اینترفرنشیال دریافت کردند. درمان هر دو گروه در 8 جلسه انجام گرفت. شدت درد بر اساس NRS و سطح توانایی عملکردی بیمار بر اساس پرسشنامه ی WOMAC قبل و بلافاصله پس از پایان درمان ارزیابی شد.نتایج: مقایسه ی دو گروه از لحاظ شدت درد NRS ، دامنه ی حرکتی خم و صاف شدن زانو، قدرت عضلات خم کننده و صاف کننده ی زانو و معیارهای پرسشنامه ی WOMAC نشان داد که بین دو گروه از نظر متغیرهای شدت درد NRS ، دامنه ی حرکتی خم شدن زانو، قدرت عضلات صاف کننده ی زانو و معیارهای پرسشنامه ی WOMAC از نظر آماری اختلاف معناداری وجود دارد که نتایج حاکی از برتری گروه1(گروه اینترفرنشیال و ورزش درمانی) است. نتیجه گیری: اینترفرنشیال به تنهایی هم می تواند تاحدودی در کاهش درد و بهبود عملکرد این بیماران مؤثر باشد، اما برای رسیدن به حداکثر بهبود در این بیماران، ورزش درمانی نقش کلیدی ایفا می کند.

این مطالعه در قالب پایان نامه دانشجویی و تحت حمایت مالی دانشگاه علوم پزشکی شیراز انجام گرفت.