بررسی اثر استفاده از رسپیرومتر در حین احیا بر کیفیت احیای قلبی ریوی نوزادان و بروز پنوموتوراکس

این مطالعه که با عنوان اثر استفاده از رسپیرومتر در حین احیا بر کیفیت احیاء قلبی ریوی نوزادان و بروز پنوموتوراکس می باشد. اهداف مطالعه شامل مقایسه آپگار دقیقه یک، آپگار دقیقه پنج ، حجم جاری بازدمی تعداد تهویه و بروز پنوموتوراکس پس از احیا در دو گروه روش معمول احیا با روش استفاده از رسپیرومتر می باشد.مطالعه از نوع نیمه تجربی ،یک گروه قبل و بعد و یک سوکوربوده و جمعیت مورد مطالعه را نوزادان نیازمند احیا در بدو تولد در بیمارستان قائم(عج) می باشند. حجم نمونه 30 نفر می باشد.معیار ورود شامل نوزادی که پس از انجام گامهاي نخستين احیا و بر اساس ارزيابي اوليه ضربان قلب کمتر از 100 در دقیقه داشته و نياز به احياء با مداخله تهويه با امبوبگ داشته باشد و معیار خروج نوزادی است که جهت ادامه احیا نیاز به ماساژ قلبی پیدا کند. مداخله بدین صورت است که در نوزاد تازه متولد شده در زایشگاه یا اطاق عمل پس از انجام گامهای نخستین احیا در صورت داشتن ضربان قلب کمتر از 100 در دقیقه ، تهویه با آمبوبگ شروع شده و رسپیرومتر به ماسک وصل شده و تعداد و حجم جاری بازدمی تهویه به نحوی که احیاگر قادر به مشاهده مانیتور رسپیرومتر نباشد، ثبت می شود.در مرحله بعد، پس از پایان نمونه گیری در این گروه، مجددا در حین تهویه با آمبوبگ در نوزاد نیازمند احیا ، حجم تهویه و تعداد آن با رسپیرومتربه نحوی که احیاگر قادر به مشاهده پارامترهای تهویه بوده و بتواند آنرا اصلاح نماید ثبت می شود. زمان مداخله 4 ماه می باشد.پیامد مطالعه بروز پنوموتوراکس بعد از احیا می باشد.

معاونت پژوهشی