ارزیابی اثر لووتیروکسین در مقایسه با دارونما بر روی حجم ندول تیروئيد در بیماران مبتلا به ندول خوش خیم تیروئید در طی دو سال پیگیری

هدف از انجام این مطالعه بررسی اثر لووتیروکسین بر روی حجم ندول خوش خیم تیروئيد می باشد.80 بیمار 20 تا 60 ساله مراجعه کننده به کلینیک فوق تخصصی غدد بیمارستان رازی شهر رشت که در معاینه دارای ندول قابل لمس تیروئید می باشند و در وضعیت یوتیروئید قرار دارند، پس از حصول اطمینان از خوش خیم بودن آنها توسط FNA مورد مطالعه قرار می گیرند.ابعاد ندولها توسط روشهای حساس سونوگرافی اندازه گیری می شود .سپس بیماران با استفاده از بلوک تصادفی طبقه بندی شده در دو گروه مداخله و کنترل تقسیم می شوند.بیماران در گروه مداخله لووتیروکسین با دوز 1.8 میکروگرم به ازای هرکیلو گرم دریافت می کنند که دوز لووتیروکسین بعد از 6 هفته درمان مهاری، با میزان سرمی TSH با هدف رسیدن TSHسرم به مقادیر بین 0.1 تا 0.5 میلی واحد در لیتر تنظیم می گردد وهر 3 ماه یکبار کنترل می شود.گروه شاهد دارونما با دوز مشابه دریافت می کند.هر دو گروه به مدت 24ماه پیگیری می شوند.اندازه ندول و THS سرم در ابتدای مطالعه، 6 ماه و 12 ماه و 24 ماه بعد اندازه گیری و در دو گروه با هم مقایسه می شوند.سونوگرافیست و بیماران هیچ کدام از نوع درمان اطلاعی نخواهند داشت .تمام بیماران پس از اخذ رضایت نامه مورد مطالعه قرار خواهند گرفت.

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی گیلان