بررسي تاثير ورزشهاي هوازي حين دياليز در تخفيف علائم سندرم پاهاي بيقرار و بهبود كيفيت زندگي در بيماران همورياليزي در سال 88 در مراكز آموزشي درماني الزهرا و نور و حضرت علي اصغر شهر اصفهان

اين مطالعه از نوع كارازمايي باليني ميباشد و جهت آن آينده نگر است.محل انجام طرح مراكز درماني الزهرا و نور و حضرت علي اصغر در شهر اصفهان ميباشد.جامعه هدف بيماران همودياليزي هستند و روش نمونه گيري آسان ميباشد.معيارهاي ورود شامل انجام دياليز به مدت حداقل 3ماه،دياليز كارآمد و كافي،وجود سندرم پاهاي بيقرار.معيارهاي خروج شامل :هرگونه اختلال در سيستم عضلاني اسكلتي كه مانع انجام فعاليت ورزشي مورد نظر شود،وجود بيماري ايسكميك قلبي.حجم نمونه هفت نفر در هر گروه ميباشد.بيماران به طور تصادفي در دو گروه ورزش و كنترل قرار ميگيرند و بيماران گروه ورزش به مدت 16هفته و هر هفته 3بار به مدت 30 دقيقه بين ساعت دوم و سوم دياليز به صورت مداوم توسط دستگاه medi-bike ساخت سوييس پدال ميزنند.درصورتي كه بيماران قبل از انجام دياليز يا حين انجام آن هركدام از مشكلات زير را داشته باشند ورزش شروع نشده يا قطع ميشود: BP>180/110mmhg يا SBP<90mmhg ،درد قفسه سينه يا تنگي نفس،T>37.8 ،علائم پرفيو‍‍‍‍ژن بافتي نامناسب،علائم عصبي مثل گيجي و اختلال تعادل.شدت سندرم پاهاي بيقرار توسط پرسشنامه RLSQ‌ و كيفيت زندگي بيماران تيز توسط پرسشنامه SF36 مورد ارزيابي قرار ميگيرد.

دانشكده پزشكي دانشگاه علوم پزشكي اصفهان