بررسی اثربخشی آموزش خودهيپنوتيزم و سيتالوپرام بر اضطراب بیماران مبتلا به اختلال اضطراب فراگير (GAD) و کیفیت زندگی آنان

هدف: این پژوهش با هدف بررسی تاثیر دو شیوه درمانی آموزش خودهيپنوتيزم و سيتالوپرام بر اضطراب صفت- حالت بیماران مبتلا به اختلال اضطراب فراگير (GAD) و کیفیت زندگی آنان انجام شد. طراحی: طرح پژوهش حاضر شبه آزمایشی از نوع پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل می باشد. نحوه انجام: ابزار پژوهش پرسشنامه حالت-رگه اضطراب اشپیلبرگر(STAI) و پرسشنامه کیفیت زندگی سازمان بهداشت جهانی بود که هر دو گروه، آن را تکمیل کردند. هر دو گروه سیتالوپرام را برای دو ماه دریافت کردند و توسط یک روانپزشک از زمان مصاحبه تا پایان مطالعه مورد بررسی قرار گرفتند. شرکت کنندگان: این مطالعه بالینی تصادفی بر روی 80 نفر از بیماران مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر مراجعه کننده به کلینیک روان شناسی بالینی بودند( دانشگاه فردوسی ، شهر مشهد،1392-1393 ). تعداد 20 نفر بر اساس ملاک های تشخیصی DSM-IV-TR تشخیص اختلال اضطراب فراگیر گرفتند. و به دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند. شرایط ورود به مطالعه: دارابودن تشخیص اختلال اضطراب فراگیر(GAD)توسط روانپزشک; کم ترین میزان اختلالات همبود; نداشتن بیماری های جسمی شدید شرایط خروج از مطالعه: تحت درمان یا برنامه آموزشی دیگر بودن ; غیبت بیش از دو جلسه مداخلات: هر دو گروه تحت نظر روان پزشک تحت درمان با سیتالوپرام (20 mg/d)به مدت دو ماه از زمان مصاحبه تا زمان اتمام کار گروه قرار گرفتند.گروه آزمایش علاوه بر مصرف دارو به مدت 6 هفته تحت آموزش گروهی خودهیپنوتیزم به شیوه شناختی- رفتاری قرار گرفتند. مرحله پیگیری نیز 2 ماه پس از پایان درمان دنبال شد. داده ها با استفاده از تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر تحلیل شدند. متغیر های پیامد اصلی: هر دو گروه در هفته اول و ششم و دو ماه پس از اتمام درمان پرسشنامه اضطراب صفت - حالت اشپیلبرگر و پرسشنامه کیفیت زندگی سازمان بهداشت جهانی را تکمیل کردند.

معاونت پژوهشی دانشگاه سمنان