طراحی بسته بازتوانی عصبی شناختی برای بیماران وابسته به مواد (نیکوریدا) و بررسی اثربخشیی آن: کارآزمایی بالینی

مطالعه حاضر با هدف طراحی بسته بازتوانی‌ عصبی‌شناختی برای بیماران وابسته به مواد اپیوئیدی و یا محرک‌‌زا و بررسی میزان اثربخشی استفاده از آن به‌عنوان یک درمان مکمل، بر عملکرد شناختی و خروجی‌های درمانی اعتیاد انجام می‌شود. این مطالعه، به‌صورت یک کارآزمایی بالینی یک‌سو کور تصادفی و با 120 بیمار وابسته به اپیویید در یک مرکز درمانی اقامتی صورت می‌گیرد. در این مطالعه، افراد به‌صورت تصادفی در دو گروه مداخله و کنترل فعال تقسیم می‌شوند. گروه مداخله علاوه بر دریافت درمان دارویی استاندارد، به مدت 2 ماه وارد دوره بازتوانی عصبی‌شناختی می‌شوند که با استفاده از بسته طراحی‌شده در 32 جلسه یک ساعته برگزار خواهد شد. این دوره، 4 جلسه در هفته می‌باشد که به‌صورت گروهی برگزار می‌شود. گروه کنترل نیز به موازات گروه مداخله و همزمان با جلسات بازتوانی گروه مداخله، در کنار درمان دارویی استاندارد به نقاشی با موضوع آزاد می‌پردازند. معیارهای ورود افراد به مطالعه داشتن سن بین 20 تا 40 سال، توانایی خواندن و نوشتن به زبان فارسی، دارا بودن شرایط وابستگی به اپیویید ( DSM-IV-TR) و داشتن رضایت آگاهانه برای ورود به مطالعه و معیارهای خروج ابتلا به بیماری مزمن و جدی روانی، داشتن سابقه خودکشی در طی 30 روز گذشته و داشتن علایم سندروم محرومیت بعد از طی دو هفته اول ورود به درمان استاندارد می‌باشد. به‌منظور بررسی اثربخشی استفاده از درمان مکمل بازتوانی‌عصبی‌شناختی بر روی بیماران، ارزیابی‌های کارکردهای شناختی مانند حافظه و توجه در شش نوبت پایه (قبل از شروع مطالعه)، نیمه دوره، پایان دوره، یک، سه و شش ماه دوره پیگیری از هر دو گروه صورت می‌گیرد. خروجی‌های درمانی بیماری اعتیاد مانند تعداد دفعات مثبت بودن آزمایش ادرار و تعهد در درمان در طی یک، سه و شش ماه دوره پیگیری از هر دو گروه بعمل می‌آید.

ستاد توسعه علوم و فناوری های شناختی