مقايسه اثر ريسپريدون با هالوپريدول در درمان اختلال بيش فعالي-كم توجهي بچه هاي سنين زير مدرسه

هدف اين مطالعه بررسي ايمني و اثر ريسپريدون در مقايسه با هالوپريدول در درمان اختلال بيش فعالي-كم توجهي بچه هاي سنين زير مدرسه مي باشد. طراحي مطالعه: مطالعه اي تصادفي و دو سويه كور طراحي شد و يك روانپزشك كودك ٤٦ كودك را كه به كلينيك روانپزشكي كودك بيمارستان گلستان اهواز ارجاع شده بودند، مورد مطالعه قرار داد. تمامي اين كودكان بايد بر اساس متن بازبيني كتابچه اماري و تشخيصي چهارم اختلالات رواني تشخيص اختلال بيش فعالي- كم توجهي داشته باشند. شركت كننده ها ٤٦ كودك از هر دو جنس و با حدود سني ٦-٣ سال بودند و معيار هاي ورود شامل كودكان ٦-٣ سال با اختلال بيش فعالي- كم توجهي بودند و معيارهاي خروج وجود هر گونه بيماري روانپزشكي ديگر بود از جمله اختلالات خلقي؛ اضطرابي؛ سايكوتيك؛عقب ماندگي ذهني؛ تيك و نافذ رشد. بيماران نبايد هيچ گونه داروي سايكوتروپ از دو هفته قبل از شروع مطالعه مصرف مي كردند. مداخله: از والدين رضايت كتبي اخذ شد و كودكان به طور تصادفي به دو گروه تقسيم شدند كه گروه اول ريسپريدون و گروه دوم هالوپريدول دريافت مي كرد. هم بالينگر و هم والدين در اين مطالعه كور بودند. دوز شروع ريسپريدون ٢٥/. ميليگرم روزانه بود و هر دو هفته بر اساس پاسخ درماني افزايش داده مي شد و دوز ماكزيمم براي ريسپريدون ٢ ميليگرم در پايان هفته ششم بود. دوز شروع هالوپريدول ٥/. ميليگرم در دو دوز منقسم بود و بر اساس پاسخ درماني و تحمل پذيري افزايش دوز داده مي شد و بيشترين دوز مصرفي ٧٥./. ميليگرم به ازاي هر كيلوگرم وزن بدن بود. سنجش در پيگيري ها با استفاده از ADHD-Rating Scale; Conners Rating Scale Parent; Children Global Assessment Scale و پرسشنامه عوارض دارویی بود. كودكان به مدت ٦ هفته در شروع درمان و هفته هاي ٢ و ٤ و ٦ ارزيابي مي شدند و متخصص امار نتايج را به صورت اماری در پایان محاسبه می کرد.

هزينه هاي مالي اين طرح به عهده معاونت پژوهشي دانشگاه علوم پزشكي جندی شاپوراهوازمي باشد.