مقایسه اثر بخشی متوکلوپرامید و اندانسترون در درمان تهوع و استفراغ در بیماران مبتلا به رنال کولیک

هدف مطالعه: مقایسه اثر متوکلوپرامید و اندانسترون در تهوع و استفراغ بیماران مبتلا به رنال کولیک. طراحی انجام مطالعه: کارازمايي باليني تصادفي و دو سو کور؛ تک مرکزی؛ فاز 3 کارآزمایی؛ حجم نمونه 180 بيمار در طول یک دوره زمانی 18 ماهه که براساس الگوی بلوکه ای به دو گروه تقسیم می شوند. معیارهای ورود: بیماران مبتلا به رنال کولیک و با شکایت تهوع و استفراغ؛ بیماران جز طبقه بندی ASA 1 و 2؛ بیماران 18 تا 80 ساله. معیارهای خروج: همودینامیک ناپایدار؛ استفاده اخیر از دارو های ضد تهوع و استفراغ؛ حساسیت به مصرف متوکلوپرامید و یا اندانسترون. مداخلات : برای کلیه بیماران 5 میلی گرم مورفین داخل وریدی و 30 میلی گرم کتورولاک عضلانی جهت کنترل درد تزریق می گردد.گروه کنترل؛ 10 میلی گرم متوکلوپرامید داخل وریدی به صورت تک دوز دریافت می کنند. گروه مداخله ؛4 میلی گرم اندانسترون داخل وریدی به صورت تک دوز دریافت می کنند. متغیرهای پیامد اصلی: 1)شدت تهوع, 0 و 30 دقیقه بعد از مصرف داروها توسط مقیاس آنالوگ بصری اندازه گیری می شود.2) تعداد دفعات استفراغ از 30 دقیقه قبل از تزریق دارو ها تا 30 دقیقه بعد از تجویز داروها محاسبه می شود. 3)علائم حیاتی بیماران در دقایق 0 و 30 بعد از تزریق اندازه گیری می شود. 4)نیاز به دارو درمانی اضافه بعد از 30 دقیقه جهت بهبود تهوع و استفراغ سنجیده می شود. 5)عوارض دارویی

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی اراک