بررسی و مقایسه کارایی و عوارض دوز یکبار و دو بار در روز کافئین و simulation شاخص های فارماکوکینتیکی آن در درمان آپنه نوزادان پره ترم

آپنه نوزادان نارس مشکل شایعی می باشد که به علت عدم بلوغ فیزیولوژیک در کنترل تنفس در نوزادان نارس اتفاق می افتد. گزینه های درمانی آپنه محدود بوده و شامل درمان های حمایتی، فشار راه هوایی مثبت پیوسته (CPAP) و درمان با متیل گزانتین ها می باشند. بیمارانی که به این مداخلات پاسخ ندهند، نیازمند انتوباسیون و تهویه مکانیکی می باشند. ترکیبات متیل گزانتین از جمله کافئین جهت تحریک تنفس در نوزادان نارس و کاهش نیاز به تهویه مکانیکی تجویز می شوند. دوزهای مختلفی از این دارو در نوزادان به کار گرفته شده است. با اینحال، تعیین دوز بهینه این دارو در نوزادان نیاز به مطالعات بیشتری دارد. رابطه بین فارماکودینامیک و فارماکوکینتیک کافئین در نوزادان مشخص نبوده و اطلاعات کمی درباره ارتباط بین ویژگیهای فارماکوکینتیکی و اثرات بالینی این دارو در دسترس است. هدف این مطالعه بررسی تاثیر کافئین و تعیین خصوصیات فارماکوکینتیکی آن در درمان آپنه نوزادان نارس می باشد. به نوزادان با تشخیص آپنه و سن بارداری کمتر از 37 هفته، دوز سرشار 20 میلیگرم بر کیلوگرم کافیین تجویز شد. سپس به نوزادان گروه اول دوز نگهدارنده بصورت 5 میلیگرم بر کیلوگرم یکبار در روز و به نوزادان گروه دوم 5/2 میلیگرم بر کیلوگرم دو بار در روز تجویز شد. سپس نمونه های پلاسمایی نوزادان جهت اندازه گیری غلظت پلاسمایی کافئین استفاده شدند. شاخص های بالینی از قبیل میزان شکست در اکستوبیشن و درمان با CPAP و طول مدت بستری و نیز میزان عوارض جانبی در دو گروه مقایسه گردید.

دانشگاه علوم پزشکی مازندران- معاونت تحقیقات و فناوری