تاثیر مراقبت تکاملی بر طول مدت قرار گرفتن نوزادان در زیر دستگاه تهویه مکانیکی

پژوهش حاضر یک مطالعه نیمه تجربی با هدف بررسی تاثیر مراقبت تکاملی بر مدت زمان قرار گرفتن نوزادان تحت تهویه مکانیکی بر روی 60 نوزاد بستری در 4 بیمارستان وابسته به دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی انجام شده است. نمونه گیری از بخش های مراقبت ویژه نوزادان 4 بیمارستان در تهران به روش در دسترس انجام شد، به روش غیر تصادفی 30 نوزاد در بیمارستان مهدیه به عنوان گروه مداخله و 30 نوزاد در 3 بیمارستان دیگر به عنوان گروه کنترل(کودکان مفید، امام حسین(ع) و شهدای تجریش) انتخاب شدند. معیارهای ورود شامل: سن جنینی کمتر از 33 هفته؛ وزن کمتر یا مساوی 2500 گرم؛ ابتلا به سندرم دیسترس تنفسی؛ تهویه مکانیکی بیشتر از 24 ساعت در 48 ساعت اول زندگی و معیار های خروجی شامل: درمان با سورفکتانت؛ ناهنجاری های مادرزادی؛ آسیفکسی؛ ناهنجاری های دستگاه تنفس؛ بیماری قلبی و سیانوتیک؛ ناهنجاری های دهان و صورت؛ مصرف مواد مخدر توسط مادر؛ مرگ نوزاد؛ خونریزی داخل بطنی درجه سه یا چهار به همراه هیدروسفالی؛ سپسیس؛ انتروکولیت نکروزان روده؛ اختلالات رشد؛ دیسپلازی برونکوپولمونر؛ مجرای شریانی باز نیازمند به درمان؛ پنومونی ناشی از تهویه مکانیکی بودند. پرسشنامه اطلاعات جعیت شناختی برای گروه آزمون در حضور پژوهشگر تکمیل گردید. مراقبت های تکاملی ارائه شده به نوزادان شامل: تغییر وضعیت نوزادان هر 3-2 ساعت، رساندن دست به دهان با آزاد گذاشتن دست، استفاده از آشیانه، وضعیت طرف راست یا دمر برای بهبود تخلیه معده و کاهش اثرات رفلکس معده به مری، مکیدن غیر تغذیه ای قبل از انجام اقدامات تهاجمی و هنگام گاواژ، بکار گیری روش های جابجایی ملایم و آرام، جمع کردن اندام ها و نزدیک کردن اندام ها به تنه، پرهیز از تغییرات ناگهانی وضعیت، نگه داشتن دست های مراقبت کننده بالای سر نوزاد قبل ازآغاز هر مراقبت جهت احساس نوزاد از حضور مراقبت کننده بود. مراقبت ها در گروه مداخله تا زمان اتمام نیاز به تهویه مکانیکی ادامه یافت. برای نوزادان گروه کنترل مراقبت های روزانه پرستاری انجام گرفت.

محقق