بررسی تاثیر روشهای مختلف بکارگیری مواد بی حسی در حین قالبگیری بر میزان رفلکس gagدر بیماران بی دندان

هدف ازاين مطالعه کارآزمایی بالینی بررسی تاثیر روشهای مختلف بکارگیری مواد بی حسی در حین قالبگیری بر میزان رفلکس gagدر بیماران بی دندان است. تهوع يك مكانيسم دفاعي غير ارادي در مقابل تحريكات حلق و گلو مي باشد و همه دندانپزشکان و بسیاری از دانشجویان دندانپزشکی تجربه مواجه شدن با بیمارانی که دارای رفلکس gag هستند را دارند. بسياري از اعمال دندانپزشكي نظير - تهيه راديوگرافي هاي داخل دهاني، قالبگيري، معاينه حلق و گلو، فرآيند درمان ترميمي نزدیک دندانهاي خلفي همگي باعث تحريك تهوع مي شوند. در اين بررسي تعداد 35 نمونه از بين بيماران مراجعه كننده به بخش پروتز دانشكده دندان پزشكي كه در معاينه اوليه علائم رفلکس gag شدید را نشان میدادند انتخاب و سپس قالبگیری انجام خواهد شد. در یک مرحله هنگام تهیه خمیرآلژینات برای قالبگیری، تعدادیک کارپول بی حسی لیدوکائین به مخلوط آلژینات و آب اضافه خواهد شد و بعد از همزدن، قالبگیری به روش استاندارد از فک بالای بیمار انجام خواهد شد. در روش دیگر قبل از قالبگیری، نواحی خلفی کام بیمار توسط ژل بی حسی بنزوکائین آغشته خواهد شد و بعد از 3 دقیقه قالبگیری انجام خواهد شد. در روش دیگر، قالبگیری به روش استاندارد از فک بالای بیمار انجام خواهد شد. در همه مراحل، فردي كه از اهداف مطالعه آگاهي ندارد ،بعنوان ارزيابي كننده موارد را بررسي و در چك ليست تنظيم شده ،شدت gag را در هر گروه يادداشت خواهد كرد. داده های به دست آمده از مطالعه با استفاده از نرم افزار آماری SPSS.20 مورد بررسی و تجزیه و تحلیل آماری قرار خواهد گرفت. جهت مقایسه شدت رفلکس gag در سه گروه مورد مطالعه از آزمون کای اسکوار استفاده خواهدشد در این مطالعه p کمتر از 05/0 از لحاظ آماری معنی دار تلقی خواهد گردید.

دانشگاه علوم پزشکی تبریز