بررسی اثر گرافت فرم دهنده ناحیه آلار بینی در کاهش مشکلات تنفسی بیماران پس از عمل جراحی راینوپلاستی

هدف مطالعه: بررسی میزان اثر بخشی استفاده از گرافت فرم دهنده ی آلار بینی در عمل های septorhinoplasty با استفاده از تکنیک vertical dome division بر روی کاهش مشکلات تنفسی پس از عمل جراحی. معيارهاي كليدي ورود: بیماران کاندید برای عمل جراحی راینوپلاستی. معيارهاي كليدي خروج: بیماران با پولیپ بینی؛ مبتلا به بیماری های سیستمیکی که موجب به تعویق افتادن بهبود زخمشان می شود؛ هیستوری تروما به بینی؛ مبتلا به بیماری های روانی که موجب عدم امکان ارزیابی بیمار پس از عمل جراحی می شود؛ با انحراف شدید تیغه ی بینی؛ مبتلا به بدشکلی های مادر زادی؛ بیمارانی که به هر دلیلی باید از spreader graft استفاده می کردند. جمعيت مورد مطالعه و حجم نمونه: 211 بیمار کاندید عمل جراحی راینوپلاستی. تقسیم بندی به صورت رندوم: 111 نفر در گروه مداخله، 100 نفر در گروه شاهد. مداخله مورد مطالعه وزمان آن: در گروه مداخله: عمل راینوپلاستی بر اساس روش vertical dome division با استفاده از گرافت فرم دهنده ی آلار بینی، در گروه شاهد: عمل راینوپلاستی بر اساس روش vertical dome division پيامد هاي اوليه: ارزیابی مشکل تنفسی بیماران قبل، 1و 6 ماه بعد از عمل به وسیله پرسشنامه و معاینه فیزیکی

دانشگاه علوم پزشکی شیراز