بررسی اثر آسپیرین با دوز کم بر بهبود علائم رینوسینوزیت مزمن همراه پولیپ بینی و حساسیت به آسپیرین

هدف: بررسی اثر آسپیرین با دوز کم بر بهبود علائم رینوسینوزیت مزمن همراه پولیپ بینی و حساسیت به آسپیرین. طراحی مطالعه: کارآزمایی بالینی مرحله دو، تصادفی، دوسوکور، کنترل شده با دارونما، تک مرکزی. جمعیت مورد مطالعه: کرایتریای ورود به مطالعه: سن 18 تا 65 سال؛ درمان 3 ماهه قبل از ورود؛ علایم رینوسینوزیت با پولیپ اثبات شده با سی تی اسکن. کرایتریای خروج از مطالعه: اختلالات خونریزی دهنده؛ گوارشی؛ روماتولوژیک؛ بدخیمی؛ قلبی؛ کلیوی؛ کبدی؛ روان پزشکی؛ سابقه واکنش بواسطه ایمونوگلوبولین E به آسپیرین و داروهای ضد التهابی غیر استروییدی ؛ حجم بازدمی ثانیه اول کمتر از هفتاد در صد پیش بینی شده در زمان چالش؛ بارداری؛ شیردهی؛ مصرف بتابلوکر، وارفارین؛ ماستوسیتوزیس؛ عدم پی گیری؛ مشاغل با ریسک بالای حوادث، مصرف مهار کننده آنزیم تبدیل کننده آنژیوتانسین. حجم نمونه:شصت نفر. مداخلات مورد مطالعه:سه گروه مداخله شامل حساسیت زدایی آسپیرین و سپس: گروه مداخله 1: قرص آسپیرین روزانه 100میلی گرم به مدت شش ماه علاوه بر درمان معمول شامل اسپری بینی بکلومتازون یک پاف هر طرف روزی دو بار، شستشوی بینی با پنج سی سی سالین روزی سه بار، قرص مونته لوکاست 10 میلی گرم روزانه، قرص ستیریزین 10 میلی گرم روزانه برای شش ماه. گروه مداخله 2: قرص آسپیرین 325 میلی گرم روزانه علاوه بر درمان معمول. گروه مداخله 3: قرص دارونما روزانه که شامل کلیه ترکیبات قرص آسپیرین است بجز ماده موثر دارویی آسپیرین، علاوه بر درمان معمول. پیامد اولیه: علایم رینوسینوزیت براساس پرسشنامه SNOT و سی تی اسکن.

دانشگاه علوم پزشکی ایران