کارآزمایی بالینی بررسی اثر داروی Raloxifene برفعالیت بیماری آرتریت روماتوئید در بیماران سنین منوپوز و میزان جلوگیری از استئوپروز ناشی از مصرف گلوکوکورتیکوئید در این بیماران

40 خانم یائسه مبتلا به آرتریت روماتوئید با هدف بررسی داروی رالوکسیفن بر فعالیت بیماری آرتریت روماتوئید در سنین یائسگی انتخاب شده و به صورت رندوم به دو گروه مداخله و دارونما تقسیم می شوند. بیماران با شرط داشتن حداقل 4 معیار از کرایتریای ACR-1987 برای آرتریت روماتوئید و DAS2-ESRدر محدوده 2.5-5.5 وارد مطالعه شده و در صورت داشتن سابقه حوادث ترمبوتیک و یا سایر بیماری های روماتیسمی همراه، از مطالعه خارج می شوند.قرص اویستا و دارونما به صورت دوسوکور به بیماران تجویز می شود.در ابتدای مطالعه از بیماران یک تست دانسیتومتری معدنی استخوان (BMD) گرفته شده و سپس در هر 2 گروه آلندرونیت قطع می گردد. در 3 ماه اول به جز اویستا 60mg/day و دارونما، قرص متوتروکسات 2.5mg به رژیم درمانی بیماران اضافه می شود و به بیماران اجازه مصرف NSAID داده شده و دوز مصرفی NSAID ثبت می گردد و بیماران به صورت ماهیانه توسط روماتولوژیست ویزیت می شوند. در پایان 3 ماه، تغییر DAS28 و عوارض ایجاد شده در 2 گروه به عنوان متغیرهای پیامد اصلی تعیین و مقایسه می شود. در هر بیماری که در این 3 ماه وارد فاز رمیشن نشود درمان کلاسیک آغاز شده و ثبت می شود. با شروع ماه 4 برای بیماران رژیم DMARD آغاز شده و پس از آن بیماران هر 2 ماه ویزیت می شوند. در پایان 12 ماه مجددا یک تست BMD از بیماران گرفته می شود و بیماران از نظر تغییرات DAS28 و BMD و معیارهای EULAR response و HAQ-DI مورد سنجش و مقایسه قرار خواهند گرفت.

معاونت پژوهشي دانشگاه علوم پزشكي مشهد