تاثیر برنامه های آموزش کارکنان و بیماران در کاهش سقوط بیمار و آسیب های ناشی از آن: یک کارآزمایی تصادفی بالینی

این مطالعه یک کارآزمایی تصادفی خوشه ای که با روش Stepped wedge و با هدف سنجش اثربخشی مداخلات چندگانه در کاهش سقوط بیمار و آسیب های ناشی از آن در یک بیمارستان عمومی در مدت زمانی سی و هشت هفته انجام خواهد شد. در این روش بخش ها قبل از شروع مداخله به صورت تصادفی جهت ورود به فاز مداخله در دوره های زمانی مشخص (2 هفته) انتخاب می شوند. کلیه بخش ها در فاز کنترل هیچ گونه مداخله ای دریافت نخواهند کرد، سپس به صورت تصادفی و به ترتیب دوره های زمانی وارد فاز مداخله شده، در نهایت کلیه بخش ها مداخلات مطالعه را دریافت می نمایند. معیار ورود بیماران به مطالعه، بیماران پذیرش شده در 18 بخش با امتیاز ارزیابی ریسک مورس بیشتر از 45؛ بیماران با سابقه سقوط قبلی و معیار خروج بیماران از مطالعه، کسب امتیاز ریسک مورس کمتر از 45 می باشد. متغیرهای پیامدی اولیه و ثانویه به ترتیب شامل میزان سقوط بیمار در مدت اقامت در بیمارستان و آسیب و درمان های متعاقب سقوط می باشد. تعداد بیماران پذیرش شده در بخش و مدت اقامت بیماران (مدت اقامت برای هر بیمار) در هر بخش جمع آوری خواهد شد. حجم نمونه براساس فرمول مطالعه Woertman محاسبه شده است، فرضیه مطالعه کاهش 30 درصدی میزان سقوط پس از اجرای مداخلات می باشد. حجم نمونه مورد نیاز 2100 بیمار برآورد شد و از سطح معنی داری 0.05 و توان آزمون 90 درصد استفاده شد. مداخلات مطالعه شامل آموزش بیمار، آموزش پرسنل، توجیه بیمار بر عدم ترک تخت و حمام بدون درخواست کمک، تعبیه زنگ احضار پرستار، فراهم نمودن روشنایی کافی، توجه به بیماران پرخطر هنگام انتقال بیمار و شیفت، اختصاص وسایل کمک حرکتی به بیمار، وجود زنگ احضار و دستگیره کمکی در سرویس بهداشتی، قرار دادن کارت بالای تخت بیمار، تشخیص و درمان پیچیدگی های پس از جراحی مانند هایپوکسی، تعبیه دستبند شناسایی زرد، تشویق بیمار به استفاده از عینک، سمعک،کفش مناسب، ارزیابی مجدد بیمار پس از سقوط، تضمین بالا بودن محافظ تخت بیمار پرخطر، تشویق بیمار بر رفتن به توالت قبل از خواب می باشد.

دانشگاه علوم پزشکی تهران