بررسی تأثیر کنتراست زاهای تجویزی در سی تی اسکن بر محاسبه دز پرتویی در طراحی درمان رادیوتراپی در مقایسه با سی تی اسکن بدون کنتراست در بیماران مبتلا به سرطان های رکتوم، پروستات و سرویکس

مطالعه از نوع کارآزمایی بالینی خود شاهد به صورت قبل و بعد می باشد که طی آن تأثیر کنتراست زاهای تجویزی (خوراکی-وریدی) در سی تی اسکن بر محاسبه دز پرتویی در مقایسه با سی تی بدون کنتراست در بیماران مبتلا به سرطان های رکتوم، پروستات و سرویکس مورد بررسی قرار می گیرد.11 بیمار که نیاز به سی تی اسکن شکم لگن بمنظور طراحی پرتودرمانی دارند، وارد مطالعه شده و هر بیمار با پوزیشن مشخص قبل و بعد از تجویز ماده کنتراست زا، تحت سی تی اسکن قرار خواهد گرفت. ابتلا به بیماری هایی از قبیل نارسایی کلیوی، دیابت، آسم و سابقه حساسیت دارویی معیار های خروج از مطالعه است. ابتدا محلول خوراکي مگلومين کامپاند (Gastrografin) به مقدار یک تا دو ویال 20 میلی لیتری با غلظت 370 میلی گرم ید در هر میلی لیتر در آب معدنی 1.5 لیتری حل شده و به 4 قسمت تقسیم می شود که بیمار هر نیم ساعت یک چهارم محلول را میل نموده و قسمت آخر آن قبل از اسکن به بیمار داده می شود، سپس2-1 سی سی یدیکسانول (Visipaque)به ازای هر کیلوگرم وزن بیمار بعنوان ماده کنتراست وریدی که بصورت ویال50 میلی لیتری با غلظت 320 میلی گرم ید در هر میلی لیتر می باشد، داخل انژکتور وارد و تزریق صورت می گیرد. 65 ثانیه پس از تزریق ماده کنتراست وریدی تصاویر تهیه می شود. در نهایت، تصاویر سی تی بدون و با کنتراست جداگانه به نرم افزار طراحی درمان ایزوگری (فرانسه) منتقل شده و میزان اختلاف توزیع دز به دست خواهد آمد.

معاونت پژوهشی، دانشگاه علوم پزشكي کرمانشاه