کارآزمائی بالینی بررسی تاثیر تحریکات بازدارنده مغناطیس ترانس کرانیال(TMS) و تحریک ساختگی TMS بر روی الگوی زبانی بیماران مبتلا به آفازی بروکا به دنبال استروک ایسکمیک در بیمارستان فرشچیان در طی سال های95-94

اهداف:آفازی بروکا با مشخصات تکلم اندک و اتفاقی وبا طبیعت فاقد گرامر،عدم توانایی نوشتن صحیح ، تکرار کردن،نامیدن اشیا و تصاویر و درک مطلب اختلالی است که در 20% درصد از بیماران با سکته مغزی ممکن است رخ دهد. در درمان این اختلال روشی بنام تحریک الکترومغناطیس ترانس کرانیال با فرکانس پایین (TMS) در مطالعات اثربخش بوده است.بنابراین ما تصمیم گرفتیم اثرات سود بخش TMSرا بر روی پیامد بالینی بیماران مبتلا به آفازی بروکا به دنبال سکته مغزی مطالعه کنیم. طراحی: این مطالعه از نوع کارازمایی بالینی دوسویه کور می باشد که بر روی 12بیمار مبتلا به آفازی بروکا به دنبال سکته مغزی انجام خواهد شد.نحوه ی انجام: بیماران طور تصادفی به دو گروه6 نفره تقسیم می شوندگروه مداخله به مدت 10 روز در طی دو هفته در معرض روزانه 30 دقیقه تحریک بازدارنده مغناطیسی ترانس کرانیال Htz 1قرار می گیرند. پس از پایان هر جلسه TMSبرای هر دو گروه به مدت 45 دقیقه گفتار درمانی(در مجموع 10 جلسه) انجام می گیرد. شرکت کنندگان شامل شرایط ورود و عدم ورود اصلی:معیار ورود به مطالعه: بیماران با سکته مغزی سمت چپ؛ سن 45-80؛ راست دست؛ بیش از 1 ماه از سکته گذشته باشد.معیار خروج از مطالعه:وجود ایمپلنت فلزی؛ وجود تشنج در یکسال گذشته؛ گفتار درمانی در گذشته.مداخلات: 10 جلسه TMS+گفتار درمانی. متغیر های پیامد اصلی: آزمون تشخيصي زبان پريشي فارسي،قبل آزمون و بعد از اتمام آزمون.

معاونت تحقیقات و فناوری دانشگاه علوم پزشکی همدان