بررسی تاثیر سيلي مارين در پیشگیری و درمان التهاب مخاط ناشی از اشعه درمانی در سرطانهای سر و گردن

اين يک مطالعه Clinical trial آینده نگر دو سویه کور تصادفی شده است که به مقايسه اثر مصرف سیلی مارین به صورت خوراکی با پلاسبو، بر پیشگیری و درمان موکوزیت دهانی ناشی از اشعه درمانی می پردازد. در این مطالعه تعداد 80 بیمار مراجعه کننده به بخش انکولوژی بیمارستان امید دانشکده پزشکی مشهد، پس از تایید تشخیص تومور و تصمیم به شروع اشعه درمانی وارد مطالعه می شوند و به طور تصادفی ساده، براساس جدول اعداد تصادفی، وارد یکی از چهار گروه درمان با قرص معمول یا قرص پلاسبو و یا فرم محلول حاوی نانومیسل سیلی مارین و یا محلول پلاسبو می شوند. بیماران در گروه درمان روزانه سه قرص لیورگل140 میلیگرمی (تولید شرکت گل دارو) و یا سه سی سی از محلول حاوی فرم نانومیسل سیلی مارین (تولید...) که حاوی 70 میلیگرم سیلی مارین در هر سی سی است را مصرف می کنند و در گروه پلاسبو دارونمای طراحی شده توسط همان کارخانه که ظاهری کاملا مشابه قرص لیورگل و حاوی تمامی ترکیبات قرص بجز ماده موثره داروئیست، روزی سه عدد یا محلول دارونما به میزان روزی سه سی سی به بیمار تجویز خواهد شد بیماران در هر چهار گروه به مدت 6 هفته (33- 30جلسه فعال اشعه درمانی بصورت 5 روز در هفته) با دستگاه شتاب دهنده 6 MV تحت اشعه درمانی قرار خواهند گرفت (دوز اشعه در هر چهار گروه مشابه و بین 70-50 گری متغیر است) که مصرف دارو یا پلاسبو را از روز اول اشعه درمانی به منظور پیشگیری از بروز موکوزیت و در صورت بروز زخم به منظور بررسی اثربخشی آن در درمان موکوزیت دهانی ناشی از اشعه درمانی تا انتهای دوره اشعه درمانی ادامه می دهند. علاوه بر آن معاینه اول بیماران به کمک آبسلانگ و چراغ قوه در اولین روز اشعه درمانی قبل از تابش و ویزیتهای بعدی هر هفته تا پایان مطالعه انجام می شود. در صورت مشاهده ضایعه دهانی بر اساس معیار CTC NCI v.2 و OMAS (oral mucositis assessment scale) که به منظور ارزیابی موکوزیت دهانی مورد استفاده قرار می گیرند، درجه بندی شده و در نهايت از نظر معيارهای مورد نظر در مطالعه، مقايسه خواهند شد.

دانشگاه علوم پزشکی مشهد