تاثیر تزريق داخل ويتره پلاسمين در درمان بيماران مبتلا به ادم ماکولای منتشر دیابتی

وبتريوليز انزيمى به وسيله پلاسمين بكى از نوين ترين روشهاى درمانى ميباشد كه با القاى جداشدگى زجاجية خلفى از غشائ محدود کننده داخلی شبکیه بوسیله تاثیر انزیمی روی لامینین و فیبرو نکتین، باعث ازاد شدن کشش قشر زجاجية میشود كه نقش مهمى در افزايش و مزمن شدن ادم مأكولا دارد، و بدينسان باعث بهبود ادم مأكولاى ديابتى ميشود، بخصوص اگر شواهدى دال بر وجود ادم مأكولاى منتشر ديابتي يا پوستريور هيالوييدال تراكشن باشد. در اين مطالعه سعى شده تاثير تزریق پلاسمين اتولوگ بدست امده از طريق اوروكيناز بدون همراهى ويتركتومى، و بعنوان انتخاب درمانى اوليه در درمان ديفيوز ديابتيك ماكولار ادم بررسي شود. معيارهاى ورود شامل بيماران ديابتى است كه از ادم منتشر مأكولاى ديابتى رنج ميبرند. معيارهاى خروج شامل فشار خون كنترل نشده، سطح قند خون ناپايدار، نارسايي كليه، شرح حال بيماريهاى چشمي، اكولار هايپر تنشن، و گلوكوم، ايسكمي مأكولا يا پريفر رتين، جراحى چشمى در خلال ٦ماه قبل از زمان تزريق، جدا شدگى خلفى زجاجية قبلى، وپروليفراتيو ديابتيك رتينوپاتى، می باشد. مطاللعه با انجام يكبار تزريق داخل ويتره پلاسمين در گروه مورد، و بدون اقدام در گروه كنترل، روی در مجموع بیست چشم با ادم ماکولای منتشر دیابتی انجام میشود، و سپس تاثیر ان بر میزان ادم ماکولا، با اندازه گیری میزان ضخامت مرکزی شبکیه و میزان بهترین حدت تصحیح شده بینایی، بوسیله ارزیابی حدت بینایی بعد از رفع اختلالات انکساری، در هر دو گروه مورد و شاهد قبل، یکماه بعد، و دو ماه بعد از تزریق، بررسی میشود.

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی زاهدان