بررسي تأثير افزودن پرگابالين بر رژيم درماني روزمره ترك مواد اپيوئيدي در كاهش علائم سندرم ترك در بيماران وابسته

هدف از پژوهش حاضر بررسی اثرات پرگابالین بر علائم قطع مواد مخدر در یک کارآزمایی بالینی است. این مطالعه برروی 30 بیمار شامل 28 مرد و 2 زن انجام خواهد شد. معیار اصلی ورود بیماران داشتن معیار وابستگی دارویی براساسDSM-V است. بیماران به دو گروه به روش یکی در میان بر اساس زمان ویزیت پزشک تقسیم شده اند. گروه اول پرگابالین و گروه دوم دارونما دریافت خواهند کرد. قرص پرگابالین با دوز 150mg در روز در هفته اول آغاز شده و دوز دارو در هفته دوم به 300mg در روز افزایش خواهد یافت. در نهایت در هفته 3 و 4 بیماران 450mg در روز دارو دریافت کرده و بعد از آن، پرگابالین taper خواهد شد. دارونما نیز در همان ظاهر با کمک دانشکده داروسازی دانشگاه علوم پزشکی تولید شده است. بیماران هر دو گروه در ابتدا تحت درمان bupronorphine بوده و دوز Bupronorphine براساس نیاز بیماران تنظیم خواهد شد. در طول هفته اول شروع پرگابالین، بوپرنورفین taper می شود. ارزیابی بیماران براساس پرسشنامه SHOWS انجام خواهد گرفت که شامل 10 علامت فیزیکی و روانی است که از 0 تا 3 نمره میگیرد. این ارزیابی ها توسط مصاحبه با یکی از رزیدنت های روانپزشکی ثبت خواهد شد. ارزیابی در روز اول استفاده پرگابالین به عنوان ارزیابی پایه شروع خواهد شد و به مدت 4 هفته استفاده از پرگابالین ادامه می یابد. عوارض جانبی پرگابالین نیز بررسی خواهد شد.

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشكي اصفهان