بررسی مقایسه ای اثر داروهاي استامینوفن ، ایبوپروفن و ملوکسیکام برميزان درد ناشي از سپراتورهاي ارتودنسي

در این مطالعه که به صورت تصادفی، دو سویه کور و بدون استفاده از دارونما انجام می شود، اثر ملوکسیکام، ایبوپروفن و استامینوفن بر درد ناشی از قرار دادن سپراتور ارتودنسی ارزیابی و مقایسه می شود. 321 بیمار بزرگ تر از 15 سال که نیازمند درمان ارتودنسی ثابت هستند انتخاب خواهند شد. معیارهای ورود شامل: عدم استفاده از آنتی بیوتیک، آنالژزیک، دارو های ضد التهابی، ضد انعقاد،دیورتیک، ضد دیابتیک های خوراکی، لیتیوم، سیکلوسپورین و متوتروکسیت؛ عدم نیاز به پروفیلاکسی آنتی بیوتیک؛ عدم وجود بیماری سیستمیک مزمن یا مشکلات انعقادی؛ عدم کنتراندیکاسیون در مصرف NSAID؛ عدم شیردهی و حاملگی می باشد. بیمارانی که طی دوره مطالعه از داروهای ضد درد دیگری استفاده کنند از مطالعه کنار گذاشته خواهند شد. بیماران به سه گروه تقسیم خواهند شد: گروه اول (650 میلی گرم استامینوفن)، گروه دوم (400 میلی گرم ایبوپروفن) و گروه سوم (7.5 میلی گرم ملوکسیکام). به همه بیماران تنها یک دوز و یک ساعت قبل از قرار دادن سپراتور دارو داده خواهد شد. از visual analogue scaleبرای ارزیابی میزان درد وناراحتی بیماران در زمان های : بلافاصله، 2 ساعت، 6 ساعت، 24 ساعت و 48 ساعت پس از قرار دادن سپراتور، استفاده خواهد شد.به بیماران آموزش داده می شود که میزان درد خود را در هنگام استراحت، قرار دادن دندان های خلفی و جویدن با یک خط کوتاه روی VAS نشان داده وپرسشنامه ها را در جلسه بعد (یک هفته بعد)برگردانند.

دانشگاه علوم پزشکی شیراز