محققين هميشه بفکر استفاده از داروها و روشهايي بوده اند که حداقل تغييرات هموديناميکي در حين القا بيهوشي و لارنگوسکوپي در بيماران رخ دهد. پروپوفول و اتومیدیت داروهای بیهوشی شناخته شده ای هستند که به طور معمول برای القاء بیهوشی برای جراحی های قلب استفاده می گردد. اگرچه این دو دارو از ویژگی های القایی متفاوتی برخوردار می باشند. اتوميديت تنها داروي هيپنوتيک منحصر به فردي است که با تجويز دوز استاندارد آن جهت القا بيهوشي و انجام لارنگوسکوپي، تغييرات هموديناميک در بيماران مشاهده نشده و يا حداقل تغييرات هموديناميک را خواهيم داشت . لیکن عليرغم مزيت بسيار خوب عدم تغييرات هموديناميک حين القا يا بيهوشي ، سبب مهار توليد کورتيزول در پاسخ به ACTH .و سبب افزايش موربيديتي و مورتاليتي در بيماران مي شود .با توجه به اهمیت و تاثیر گذاری تغییرات همودینامیک بر نتیجه اعمال جراحی و مرگ و میر مرتبط به آن و وجود نتایج متناقض در مطالعات قبلی لازم دانستیم در مطالعه ای به مقایسه سه داروی پروپوفول,دیازپام و اتومیدیت برای القا بیهوشی بطوریکه کمترین تغییرات همودینامیک را در بیماران با کسر تخلیه پایین به همراه داشته باشند, می پردازیم. هدف از این مطالعه تعیین و مقایسه پاسخ های همودینامیک در پی القای بیهوشی , لارنگوسکوپی و لوله گذاری تراشه با استفاده از سه داروی پروپوفول , اتومیدیت و دیازپام در بیماران کاندید جراحی پیوند عروق کرونر با کسر تخلیه ای پایین می باشد.
اهداف طرح:
مقايسه تغييرات هموديناميک 3 رژيم پروپوفول , ديازپام و اتوميديت درهنگام القاء بيهوشي در بيماران تحت عمل جراحي پيوند عروق کرونر با کسر تخليه اي پايين
روش اجراي طرح:
اين پژوهش يک مطالعه کارآزمايي باليني تصادفي شده دو سو کور مي باشد که بر روی 150 بیمار مبتلا به بیماری عروق کرونر با اختلال عملکرد بطن چپ (EF≤35) که کاندید عمل جراحی انتخابی بای پس عروق کرونر با استفاده از پمپ قلبی-ریوی (CPB) بودند، انجام خواهد شد. انتخاب اولیه بیماران بصورت غیر تصادفی و با توجه به دارا بودن شرایط ورود واحدهای مورد پژوهش خواهد بود. شرایط ورود به مطالعه شامل تمایل بیمار جهت شرکت در مطالعه، جراحی بای پس عروق کرونر غیر اورژانسی، و همچنین داشتن ثبات همودینامیک (فشار خون سیستولیک بیش از 90 میلی متر جیوه، عدم وجود دیس ریتمی های خطرناک و ضربان قلب بین 100-60 ضربه در دقیقه) خواهد بود. بیماران با سابقه بیماری های مزمن التهابی ‚اندوکاردیت، نارسایی آدرنال، سپسیس ,دریافت کورتیکواسترويید در شش ماه قبل از جراحی, لوله گذاری تراشه طولانی مدت و مشکل( بیش از 30 ثانیه یا بیش از 3 بار), و عمل جراحی توام CABG و دریچه ای از مطالعه حذف می شوند. پس از کسب مجوزهای لازم و توضیح پیرامون تحقیق مورد نظر به بیماران و کسب رضایت آگاهانه ,بیمارانی که شرایط ورود به مطالعه را داشته باشند, بطور تصادفی ( با استفاده از لیست تصادفی که توسط کامپیوتر برای 150 بیمار مورد مطالعه از قبل آماده می گردد ) در 3 گروه A,B,C (50 نفر در هر گروه ) قرار خواهند گرفت. تخصیص بیماران توسط پرستاری که از گروه های مورد مطالعه بی اطلاع بوده , انجام خواهد گرفت . به همه بیماران در اتاق عمل سرم رینگر لاکتات 5cc/kg)) قبل از القای بیهوشی به صورت انفوزیون تجویز گردیده و تمام بیماران تحت مانیتورینگ (درجه حرارت، فشار خون تهاجمي (IBP)(شريان راديال چپ) ، فشار ورید مرکزی(CVP) ، پالس اکسی متری، کاپنوگرافي و مانیتورینگ ریتم قلبی) قرار گرفتند مقادیر فشار خون سيستولیک، دياستولیک، فشار متوسط شرياني و ضربان قلب تمام بيماران به عنوان مقادير پايه (Baseline) اندازه گيري و ثبت می گردد. سپس برای تمامی بیماران، میدازولام ) 0/03 mg/kg) و فنتانیل (2µg/kg) به طور داخل وریدی به عنوان پیش دارو تزریق می گردد.یک دقیقه بعد، برای بیماران گروه A پروپوفول (1.5 mg/kg) , گروه B اتومیدیت (0.2 mg/kg) و گروه C دیازپام (0.3 mg/kg) جهت القا تجویز خواهد گردید. تمامی داروها با سرعت یکسان و ظرف مدت 60-90 ثانیه تجویز می گردند. سپس تمامی بیماران ساکسینیل کولین 1.5mg/kg جهت شلی عضلانی و سهولت لوله گذاری دریافت خواهند کرد. فشارخون سیستولیک , فشارخون دیاستولیک, فشار متوسط شریانی و همچنین ضربان قلب بیماران بار دیگر دقیقا قبل از انجام لارنگوسکوپی و لوله گذاری تراشه و همچنین 1و3 دقیقه پس از انجام لارنگوسکوپی و انتوباسیون تراشه اندازه گیری و ثبت می گردد.