اثربخشی روش درمانی پاسخ محور بر بهبود سوال پرسیدن کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم: پژوهش مورد منفرد

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی روش درمانی پاسخ محور بر بهبود سؤال پرسیدن کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم انجام گرفت. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم بودند که به موسسه مشاوره و درمان اوتیسم ظفر در شهر تهران مراجعه می‌کردند. از آنجا که پژوهش حاضر، به دنبال موارد خاص و یا غیرمعمول بود، از روش نمونه‌گیری هدفمند استفاده شد. بر این اساس، سه کودک زیر 6 سال که به تشخیص متخصص، علائم و نشانه‌های اختلال طیف اوتیسم را داشتند، انتخاب شدند. روش پژوهش از نوع مورد منفرد با طرح A-B بود. بدین منظور، پس از موقعیت خط پایه، مداخله آغاز شد و طی 12 جلسه‌ آموزش سؤال پرسیدن با استفاده از روش درمانی پاسخ محور به آزمودنی‌ها ارائه شد. متغیر وابسته (بهبود سؤال پرسیدن) از طریق دو مشاهده‌گر به دقت اندازه‌گیری شد. برای تجزیه و تحلیل داده‌ها، پس از رسم نمودار و محفظه ثبات و روند براي نمودارها، با کاربرد روش تحلیل درون‌موقعیتی و میان‌موقعیتی، اثربخشی متغیر مستقل بر متغیر وابسته بررسی شد. انتظار می رود که بعد از بعد از اجرای مداخله، سوال پرسیدن کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم بهبود یابد.

موسسه توانبخشی ظفر