مطالعه نیمه تجربی مقایسه دقت ویفر جراحی ضخیم با ویفر اینترمدیت استاندارد، درانتقال موقعیت ساجیتالی فک بالا حین استوتومی لفورت 1 در بیماران دارای ناهنجاری اسکلتال فکی

هدف این مطالعه بررسی کارایی ویفر ضخیم در مقایسه با ویفر نازک استاندارد در تعیین موقعیت فک بالا در جابجایی ساجیتالی حین جراحی ارتوگناتبک می باشد. این مطالعه از نوع مطالعات نیمه تجربی در یک گروه می باشد. نمونه های مورد مطالعه شامل 9 بیمار دارای ناهنجاری اسکلت فکی کلاس 2 و 3 مراجعه کننده به درمانگاه جراحی فک و صورت بیمارستان شریعتی تهران خواهند بود. افراد واجد شرایط برای ورود به مطالعه شامل بيماران با رابطه اسکلتی فکی کلاس 2 و 3 و بدون سابقه جراحی ارتوگناتیک قبلی میباشد و معیار خروج از مطالعه شامل بیمارانی میشود که حاضر به امضای فرم رضایت نامه کتبی نیستند. در هر نمونه، ابتدا قالب فک بالا و پائین تهیه شده و به آرتیکولاتور منتقل می گردد، سپس ساخت الگوی جراحی جهت بیمار اغاز شده و قالب فک بالا از قاعده آرتیکولاتور جدا شده و در موقعیت 2 میلیمتر قدامی تر از موقعیت اولیه به ارتیکولاتور متصل می گردد (موقعیت 0). سپس قالب فک بالا از قاعده آرتیکولاتور جدا شده و یک میلیمتر قدام تر از موقعیت 0 به قاعده ثابت میشود (موقعیت1-a). اکنون یک ویفر استاندارد و یک ویفر ضخیم با ضخامت 5 میلیمتر ساخته می شود. این روند در موقعیت های دو میلیمتر قدام تر (موقعیت 2-a) و سه میلیمتر قدام تر (موقعیت3-a) از موقعیت 0 تکرار میشود. در هنگام جراحی ابتدا خط استئوتومی افقی بر روی استخوان با فرز علامت گذاری می شود و در ناحیه دندان مولار اول یک خط عمودی بر آن رسم می شود. حال، استئوتومی لفورت 1 و شکستن فک بالا به سمت پایین انجام میشود. در این زمان فک بالا با ویفر استاندارد جهت موقعیت a-1، حرکت داده میشود به نحویکه دو قطعه فک بالا در خط استئوتومی به هم برسند. سپس میزان جابجائی خط عمودی بر روی قطعه متحرک شده ماگزیلا از خط عمودی بر روی قاعده فک بالا اندازه گیری می شود. حال ویفر ضخیم برای موقعیت a-1 قرار داده شده و اندازه گیری مشابه انجام خواهد شد. این روند با ویفر های ساخته شده در موقعیت های 2-a و نیز 3-a تکرار می گردد و نهایتا داده های حاصل از این مطالعه مورد تجزیه و تحلیل قرار خواهد گرفت.

خودم