تاثیر ورزش درمانی بر بیش فعالی، کم توجهی و تکانشگری دانش آموزان دوره ابتدایی مبتلا به اختلال بیش فعالی کم توجهی

هدف: کودکان دچار اختلال کم توجهی بیش فعالی، اولین قربانی غفلت عاطفی، رفتاری و آموزشی اند. لذا درمان این کودکان ضروری است. هدف مطالعه حاضر بررسی اثربخشی ورزش درمانی بر بیش فعالی، تکانشگری و حواسپرتی کودکان دچار اختلال کم توجهی بیش فعالی است. نحوه انجام: هشتاد کودک دبستانی دارای اختلال کم توجهی بیش فعالی با مصاحبه بالینی بر اساس نسخه چهارم دستنامه تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM-IV) انتخاب خواهند شد. والدین این کودکان به سوالات پرسشنامه کانرز پاسخ خواهند داد. سپس آزمودنیها پس از همسان سازی از نظر سن و جنس، به روش تصادفی به دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم خواهند شد. معیارهای ورود و خروج: کودکان دارای سابقه مصرف داوهای روانپزشکی یا سابقه بیماری قلبی از مطالعه حذف خواهند گردید. مداخلات: گروه آزمایش 10 جلسه ورزش درمانی به شیوه تاتمی تراپی دریافت خواهد نمود. این روش شامل یکسری ورزشهای جسمی و فکری است. حفظ تعادل و تمرکز در این شیوه ورزشی نقش مهمی دارد. پس از اتمام جلسات ورزش درمانی، و یکماه پس از آن، والدین هر دو گروه مجدداً پرسشنامه کانرز را تکمیل خواهند نمود ( پس آزمون و آزمون پیگیری). اطلاعات جمع آوری و تجزیه و تحلیل خواهند شد.

معاونت پژوهشی دانشگاه آزاد اسلامی، واحد انار