بررسی مقایسه بین اثر درمانی لووفلوکساسین و کلاریترومایسین در ریشه کنی هلیکوباکتر پیلوری

هلیکو باکتر پیلوری عامل اصلی التهاب مزمن معده است که با توسعه زخمهای معده و دوازدهه ارتباط دارد.همچنین یکی از علل بروز آذنو کارسینومای معده و لنفوم معده می باشد که ریشه کنی ان باعث کاهش عود اولسر معده و دوازدهه و کاهش کانسر معده می شود. .در حال حاضر اولین خط درما ن hp درمان سه دارویی به مدت 7-14 روز است که به طور معمول شامل یک دسته ppiویا h2bهمراه با یک یا دو داروی انتی بیوتیک (کلاریترو مایسین-آموکسی سیلین- مترونیدازول) است.اما پیدایش مقاومت به انتی بیوتیک ها موجب کاهش تاثیر درمانی و استفاده محدودتر از این داروها شده است . در مقالات مختلف مقاومت به مترونیدازول و کلاریترومایسین عامل اصلی شکست درمان ذکر شده و مقاومت به این داروها در حال افزایش است. میزان مقاومت به کلاریترومایسین در مطالعات مختلف,متفاوت است.در مطالعات مختلف در ایران میزان ریشه کنی 1/30-16%گزارش شده است .از طرفی طی بررسی های مختلف انجام شده رژیم های درمانی بر پایه لووفلوکساسین در ریشه کنی HPاثر بخشی بالایی داشته ر است(85-95%) ضمن اینکه عوارض جانبی کمی دارد و به خوبی تحمل می شود.لذا در این مطالعه اثر بخشی دو رژیم درمانی بر پایه کلاریترومایسین و لووفلوکساسین را مورد بررسی قرار خواهیم داد.

معاونت تحقیقات و فناوری دانشگاه علوم پزشکی بابل