بررسی اثر تمرینات پاسچرال به همراه تحریک الکتریکی ناحیه مخچه بر تعادل، ثبات پاسچرال ایستا و پویا در افراد سالمند با خطر بالای افتادن

هدف از مطالعه حاضر، مشخص نمودن میزان اثربخشی تمرینات پاسچرال به همراه تحریک الکتریکی مغز در ناحیه مخچه بر تعادل و ثبات پاسچرال افراد سالمند با خطر بالای افتادن می باشد. این مطالعه از نوع کارآزمایی بالینی می باشد. افراد بر اساس روش کدبندی شماره ها بطور تصادفی در دو گروه قرار خواهند گرفت. افراد گروه اول تحریکات الکتریکی مغزی را به مدت 20 دقیقه بر روی ناحیه مخچه همزمان با انجام تمرینات پاسچرال در طی دو هفته دریافت می کنند. افراد گروه دوم تمرینات پاسچرال را به همراه تحریکات الکتریکی به شکل پلاسبو طی دو هفته و هر جلسه 20 دقیقه دریافت می کنند (قرار دادن الکترودهای دستگاه بر روی ناحیه مخچه به مدت 2 دقیقه بدون دریافت جریان الکتریکی). تمرینات ثباتی بر روی دستگاه تعادل بایودکس به مدت 20 دقیقه در هر جلسه و 3 جلسه در هفته به مدت 2 هفته انجام خواهد گرفت. افراد سالمند با خطر بالای افتادن با دامنه سنی 60 تا 80 سال وارد مطالعه خواهند شد. شرکت کنندگانی که سابقه ای از بیماریهای عصبی یا اختلالات اسکلتی عضلانی، مشکلات ادراکی یا حافظه ای شدید، بیماریهای مغزی، مشکلات بینایی و شنوایی، پاتولوژی اندام تحتانی و محدودیت های دامنه حرکتی داشته باشند، از مطالعه حذف خواهند شد. از افراد خواسته می شود که قبل و بعد از دریافت تحریکات الکتریکی مغزی، بر روی هر یک از سطوح ایستا و پویای صفحه دستگاه تعادل بایودکس به مدت 30 ثانیه قرار بگیرند. بر این اساس، شاخص های ثباتی قدامی خلفی، داخلی خارجی و کلی قبل و بعد از مداخله مورد بررسی قرار خواهد گرفت. همچنین به ترتیب حس افتادن، شاخص های ثباتی و تعادل با استفاده از ابزار ارزیابی خطر افتادن، دستگاه تعادل بایودکس و مقیاس تعادلی برگ در قبل و بعد از اتمام مداخلات درمانی بررسی خواهند شد. همچنین هم افراد شرکت کننده در هر گروه و هم افراد ارزیابی کننده نسبت به شرایط مطالعه و نوع مداخلات بکار رفته در هر گروه ( تحریک الکتریکی واقعی و پلاسبو) بی اطلاع خواهند بود و شرایط دو سویه کور ایجاد خواهد شد.

معاونت تحقیقات و فناوری دانشگاه علوم پزشکی سمنان